Der Tod ist gross. Wir sind die Seinen. Lachenden Munds. Wenn wir uns mitten im Leben meinen, Wagt er es zu weinen, Mitten in uns. R. M. Rilke Rob, Pim en ik zijn oude studievrienden. We zijn elkaar blijven zien. We zeilen bij matige wind, en wandelen soms lang. Wij willen graag mooi oud worden, liefst zonder potjes en pilletjes, laat staan…

Zomaar was ik bezig met het opruimen van potten. Het was midden in februari en midden op de dag. Het regende dat het geen lieve lust was en mede daarom had ik minder lol met waar ik mee bezig was. Ik trok een plantenbak tevoorschijn en zag het mos weelderig op de aarde groeien. Met een los handgebaar gooide ik het in de tuin. Onder het mos kwam…

Stil, heel stil zat ze voor het raam. De vogeltjes in de tuin schenen haar te accepteren als een ongevaarlijk standbeeld, dat hen nooit zou kunnen bedreigen. Toch wist ze wel beter, want één onverwachte beweging en weg waren ze allemaal. Het was erg bijzonder dat ze er allemaal weer waren. Een troost voor het verlies van Bissey. Het was een pracht…

Tussen kolenhok en hooikist beleefde ik het Rotterdamse bovenhuis gedomineerd door de sfeer van de woning in de straat achter de onze. Op driehoog stond ik naast het kolenhok voorzichtig tegen de gescheurde ballustrade van de waranda en had inzicht bij de achterburen. Inplaats van een balcon hadden zij een platje op één hoog achter; het zinken dakje…

Zachtjes fluistert je stem in mijn oor: "Ik zal je niet langer in de kou laten staan". Je laat jouw handen langs m'n gezicht naar mijn schouders glijden en geeft me een zachte zoen op m’n achterhoofd, dan verlaat je de badkamer. Even later roep je... "Draai de kraan maar weer open!" Ik draai de kraan open en het water wordt langzaam weer warm…

Ik ben mijn computer aan het opruimen. Foto’s, muziek, e-mails, het ding is overvol, en traag. Ik worstel me door jaargangen Woemi. Jaren van verliefd zijn. Ik woonde nog bij Mischa, maar zat bijna elke avond boven. Vanuit mijn kamer had ik een prachtig uitzicht over de wei, zag de snelweg en het bos erachter. Beneden lag Mischa op de bank, sliep of…

Eenmaal staande in de deuropening bedenk ik me. Waarom zou ik al die moeite doen om je te vinden? Je zult vanzelf op een gegeven moment terug komen, en dan kan ik je alsnog te grazen nemen. Door je nu te gaan zoeken in die gigantische boomgaard doe ik natuurlijk precies wat jij wil. En wie weet wat je van plan bent, daar buiten? Ik sluit de deur weer…

Het wordt een saaie week. Mijn horoscoop roept mij namelijk op de komende dagen niets te doen. "Wat is het verschil met vorige week?" zullen mijn vrienden vragen. Tja, volgens de Telegraaf ziet mijn leven er de komende dagen nóg rustiger uit. Nu neem ik dat overigens met een korrel zout, want net als de meeste andere Tweelingen geloof ik niet in sterrenbeelden…

het doel heiligt alle middelen. zelfs de omwegen.…

Een hele ervaring, je eigen ligbad en tot het puntje van je neus onder het water glijden. Behaaglijk warm in de badkamer en behaaglijk warm het water. Puur genieten om zo onder water gedompeld te zijn. Een heerlijk schuimend badspul in het water en daar lag ze dan. Ze voelde zich erg bevoorrecht. Gluurde door haar oogleden naar al dat schuim…

De fles die op het nachtkastje staat valt pardoes om, je weet hem nog net op tijd te grijpen. Hij was al ontkurkt waardoor je de volle lading zoete witte wijn over je heen krijgt. Ik lach maar houdt me in. Beteuterd kijk je me aan, je hemd gedeeltelijk doorweekt door de wijn waarvan de druppels aan je gezicht hangen. Ik zoen je wangen schoon, en bedenk…

Die avond op de studentenflat was het even wennen: kussens op de grond dienden als zitmeubel; de tafel was heel laag; er was veel thee, erg sterk en met een bijzondere smaak en er werd ongewoon zoete koek geserveerd. De koek was typisch Saoedi-Arabisch, wordt gegeven aan een gast die welkom is. De naam ervan ben ik al lang vergeten. Ja, zélf gebakken…

In het kader van mijn midlifecrisis begeef ik me de laatste tijd nogal eens onder de jeugd tussen de 20 en 25. Daar maak ik direct al mijn eerste fout, want ze worden tegenwoordig liever ‘jong volwassenen’ genoemd. Whatever…. Ik persoonlijk zou een moord doen om ‘jeugd’ genoemd te worden, maar daar komen ze vanzelf wel achter als ze 10 jaar verder zijn…

Je vraagt of ik een glaasje wijn lust, waarop ik ja knik en het lampje op het nachtkastje aanklik. Je staat op en pakt mijn witte hemd dat over de stoel hangt, waarna je het aantrekt. Daarna doe jij je haren weer in een staartje, zet de kraag van het hemd omhoog en rolt de mouwen op tot onder je ellebogen. Je verlaat de slaapkamer en momenten later…

Ik kruip langzaam om je zwetend natte lichaam heen, terwijl ik in een heftige vervoering mijn lippen langs de zijkant van je gezicht laat glijden. Je drukt je lichaam tegen het mijne aan en duwt haast met geweld je tong mijn mond binnen. Het vrijen wordt steeds heftiger, en nog steeds speelt die muziek in de woonkamer op de achtergrond verder. Je kreunt…

Vanuit de woonkamer klinkt het geluid van de muziek, die je bent vergeten uit te zetten. Kan ook opzet zijn geweest want het klinkt als bewust gekozen muziek. Bewust gekozen voor dit moment: Die muziek klinkt zachtjes op de achtergrond terwijl je naast me op de rand van het bed gaat zitten en je haren los gooit: Je bent een genot om te zien, te horen…

Steriel. Vier witte muren, een witte vloer en een wit plafond. Het is dat het woord ‘leegte’ met ‘ruimte’ valt te verwarren, anders zou het prima als beschrijving volstaan. Maar het is hier alles behalve ruim, het is alleen maar erg leeg, een hoekje in mijn hoofd dat nodig aan inrichting toe is. Ik sleep een leren bank naar binnen en schuif deze tegen…

Onderstaand verhaal speelde veertig jaar geleden d.w.z. vóór 9/11, Esfan Jani was nog niet geboren. En dat is wel te merken ook. HAZERA Een paar minuten te laat voor het college vond ik een lege plaats ergens bovenin de collegezaal, gaf links en rechts een routineus knikje, ging zitten en pakte mijn dictaatschrift. Na enige tijd vraagt mijn…

Ze zijn druk met behangen. Het valt ze knap tegen. De facelift van de slaapkamer waarin Cornelis en Charlotte na dertig jaar achterstallig onderhoud eindelijk in hebben toegestemd is geen sinecure. Twee zoons en een dochter hebben ze samen. En dan is er nog Woemi, de dochter van Charlotte. Allemaal even enthousiast, ondernemend en voortvarend. En…

Begin september. Het kindergekrijs en -gejoel op het pleintje in mijn buurt rond halftien in de morgen mis ik reeds sinds de eerste schooldag. De autobus slokt de kinderen nu al om halfacht op. De oude diesel sputtert amechtig de straat uit. De enkele moeders blijven onder elkaar nog wat keuvelen. Die met de chador haasten zich naar hun man terug, wellicht…