Het begon ruim een jaar geleden, ik werd er min of meer door overvallen. Een plots besef van eindigheid, knipoog naar de man met de zeis, en die man ben ik dus zelf. Onherroepelijk, er is geen weg terug, alleen de confrontatie met het weten dat, hoe verder je komt, hoe dichterbij een afscheid wenkt. Ik heb er nu vrede mee, ben zelfs onverwacht mild…

Minister Remkes wil dat het aantal allochtonen bij de politie toeneemt. Lijkt me wel een leuk idee. Ik zie het al helemaal voor me: “Yo motherfucker, gimme da rijbewijs”. Nu zijn slechts weinig agenten donker van kleur, en dat moet dus beter. Maar ik was wel erg verbaasd toen ik me opeens realiseerde, welke list de leiding van de Prinsemarij heeft verzonnen…

Een zuidelijk heuvelflank. De zon doet de druiven zwellen, een magere oogst met een volle smaak. Chardonnay, Pinot Noir, namen die aan het verhemelte blijven kleven. De plukker ritselt tussen de ranken met stompe nagels, behoedzaam, zonder de schil te schenden, het vruchtvlees te kneuzen. De trossen worden onmiddellijk geperst. Gist ontzuurt…

“Tsjilp-tsjilp, fuuut, tsjilp, pwiep-pwiep, fuut, tsjilp. - Kwâââk-kwâââk! - Tsjlp, pwiep, kwâââk.” Ik word in schijnbare verlatenheid vergezeld door een scala aan vogels en enkele brulkikkers. Indien ik het aanhoudend geruis van auto’s op de achtergrond negeer, heerst er een serene rust in het park. De zon schijnt zwakjes door de wolken, maar de…

In mijn vroege jeugdherinneringen siert een weelderige treurwilg de tuin van onze buren. Elk voorjaar kwam de knoestige stam met zijn afstaande takken als een gapend spook tot leven. Dan leek het of de boom moeizaam zijn stramme wortels krulde en strekte, vastberaden om de harde winterbodem los te wrikken die na een lange periode van vorst en droogte…

Mijn zus belde me om te vragen of ik het toch niet vergeten was. “Shit, dat is waar ook.” Ik had haar beloofd naar de Mylèneparty bij haar vriendin te komen. Pffff, een Mylèneparty, wat moest ik daar in godsnaam gaan doen. Ik had me laten vertellen dat het wat met make-up en crèmetjes te maken had, maar het fijne wist ik er niet van. Wilde ik ook…

Zeg, vuile graftak, hoe haal je het in je botte hersens om te beweren dat bewoners van de drie grote steden minder vriendelijk zijn dan de rest van de Nederlanders? Zitten er geen hersens in die rotkop van je? Is het nou echt alleen maar gemalen kippenstront daarboven? Ik mag me dan als geboren en getogen Amsterdammer wellicht een beetje grof uitdrukken…

Ochtend De telefoon was al drie keer overgegaan. "Waarom neemt ze nou niet op", mompelde Rupert. "Hallo?" sprak een vrouwenstem. "Ja, hallo, met je zoon", begon Rupert, "zeg heb je toevallig..." "Pardon?" interrumpeerde hem de vrouwenstem. "Ik zei..." ging Rupert verder. "Nee, wacht, wie zei u dat u bent?" "Ik ben je zoon, Rupert…

Je vroeg me in één woord mijn paard te omschrijven, een woord dat meteen bij me opkwam... Nu had ik wel honderd adjectieven en werkwoorden kunnen bedenken. Ik had je kunnen zeggen dat mijn paard betrouwbaar was, sterk of verstandig. Dat het lekker rook. Dat ik niet kon kiezen. Ik weet niet waarom, maar in plaats van dat alles schreef ik gewoon dat…

Ben bij Ben mijn tandarts voor een nabehandeling. Iets met een wortelkanaal. Naast mij in de wachtkamer zitten drie Hindoes en een vrouw van een jaar of veertig. Hoe weet ik dat het drie Hindoes zijn? Dat weet ik niet. Ze zien er gewoon zo uit. Ze zitten naast elkaar. Rug recht, ogen dicht. Volledig in diepe meditatie. Als die zo meteen een verdoving…

Hij zit op de pot van glazuur, in de kleinste kamer, met een kei in zijn darmen en krast een loze kreet in het wormhout van de deur. Er zit een lont op een spoel in zijn schedel, die uitmondt in een genster, verscholen in de donkere koker van de waterput, de pupil die ontploffen wil. In zijn trillende dijen zindert iets, een kernkop richt zich op…

En toen was hij weg. Weggeggaan, om niet meer terug te komen. 's Nachts hadden ze samen in bed Heineken gedronken, en hadden ze samen foto's van vroeger bekeken. Hadden ze gelachen samen totdat dat onderwerp dat ze samen al weken vermeden, niet meer te vermijden was. Hij was erover begonnen en zij had hem toen geslagen. Zo in zijn gezicht, met de…

Te lang was ik er niet geweest sinds mijn vader overleed. Uiteenlopende redenen vormden de breuk met het ouderlijk huis. Inmiddels heb ik een eigen leven opgebouwd, gescheiden, weekend-vader, vriendenkring, stappenplan, kortstondige relaties. Uiteindelijk vrede met mezelf, bewijs mezelf een dienst, lig soms schaterlachend in de goot. En dan krijg…

Zoektocht naar schoonheid. De samenleving schreeuwt maar zegt niets. Alles wat het nodig denkt te hebben heeft het al. Maar ik... staar uit het raam, erger mij weer eens want de klok bij buren slaat voor de zoveelste keer het vijfde uur. Hij is te lui om dat klote ding te laten maken. Normen en waarden daar gaat het om, dan zijn we goed bezig. Maar…

Lichtervelde, dorp achter de Duitse linies, 4 augustus 1917. Dorpsgeschiedenis schrijf je met bloed. Tijdens die zomeravond van het laatste volle oorlogsjaar ligt majoor Rudolf Lange te soezen op het uitgestrekte weiland achter het station. Onder de blote hemel luistert hij naar zoemende tweedekkers. Hijgend van opwinding schiet hij wakker en…

Het schoolgebouw was zo bouwvallig dat het ongeveer op instorten stond. Een verbouwing bleek onvermijdelijk. Tot vreugd van de scholieren werd er een barak in elkaar geflanst waarin het goed stampen was; de houten vloeren weerkaatsten de bonzende voeten grandioos, zodat er tussen de lessen door prima met elkaar te communiceren viel via het morsealfabet…

Een zeer dierbare vakbroeder heeft het voorlichtersvak de rug toegekeerd. Dat is ook niet zo verwonderlijk: ons ambacht is ernstig aan erosie onderhevig. De tijd, dat het écht wat voorstelde als je op de televisie kwam ligt ver achter ons. Een Londense taxichauffeur heeft aangetoond dat tegenwoordig werkelijk iederéén als deskundige/woordvoerder…

Ik bezit een liniaal dat met twee maten meet. Aan de ene kant centimeters, aan de andere kant inches. Maar verder ben ik tegen het meten met twee maten. Leg eens uit? Een scholiere uit een Balkanland bleek de kluit te hebben belazerd. Dus moest ze ons land uit. Een politica uit Afrika bleek eveneens de kluit te hebben belazerd. Wat doet zij nog hier…

Niets van wat men creëert is helemaal af, geslaagd of definitief. Niets is helemaal mislukt, onvolmaakt of foutief. In alles, wat men willens en wetens en dus bewust doet heeft men op een zeker moment een keuze uit meerdere mogelijkheden gemaakt of kunnen maken. Zo is het ook mij vergaan toen ik voor het eerst ''Casimir'' op nederlands.nl het…

Toen de kapitein van het eerste uur voor langdurige tijd op missie vertrok, was hij in de overtuiging dat zijn schip de ingeslagen weg moeiteloos zou aanhouden. Het was de trots der zeeën. Enig in zijn soort en voer haar vaandel hoog. Het schip bestuurde haast zichzelf, dus achtte hij het helemaal niet nodig om iemand overduidelijk het commando op…