Ik wil je vertellen van een vrouw die ik ken. Zolang ze zich kan herinneren leeft ze met de bitterzoete pijn van verlangen. Ze heeft haar hele leven al een verlangen naar Indonesië. Zo lang ze zich kan herinneren wil ze zich daar vestigen. Dat verlangen uit ze door de kleding die ze draagt. De geuren die ze gebruikt. De inrichting van haar huis…

Om maar met de deur in huis te vallen: ik kom niet verder dan opruimen. Dat is ook wel nodig want mijn bureau verdwijnt steeds meer onder almaar groter wordende stapels papier. Oude kranten, uitgeknipte artikelen die ik wil bewaren, Vrij Nederland van drie maanden geleden, waar dat artikel in staat wat ik nog steeds moet lezen, de krant met het overlijdensbericht…

26 jaar geleden Een nieuwe woonomgeving en geen familie. Wakker worden en niet weten wat je doen moet. Niet alleen vandaag maar elke minuut, elk uur. Maar je hebt wel een kind om voor te zorgen. Een lief knulletje van 5 jaar. Met niemand kun je praten, Niemand geeft je troost. Niemand kan je horen. Het is 1 groot zwart gat vol ellende. Huilen…

We hangen hier al jaren rond. Universeler dan dit vind je niet in opiniepeilingen. We zíjn de statistiek, en het Planbureau zou door ons bedacht zijn als we eerder geboren waren. Wie we zijn zie je vanzelf. En anders voel je het wel. Je voelt jezelf terwijl je kijkt. Hoe we zitten. Met onze evenzo geïnspireerde als arrogante uitstraling. We kleden ons…

Goedmiddag, u wilt gekortwiekt worden? Gaat u zitten en neemt uzelf een kopje slootwater Het kan nog duren, even wat langer dan kort Ik zal dat varkentje wel wassen, verneem ik wat later vanuit mijn oorhoek Komt u maar mee, spreekt de jonge dame mij vriendelijk toe Soppen doet ze, mijn weeldige ietswat te lange haarbos, intense geuren…

Op het vlakke land, waar groeistuipend zaad spruit, kriebelend aan de onderbuik van slagschaduwbomen, fiets ik naast de late avondzon. Mijn gedachten dwalen af naar het buitentijdse van voor den beginne "toen" het krioelde van de non-fysieke wezens en ontelbare dimensies (en nog steeds). Immer bestond de mens als bewust wezen, door dimensies…

Ik gun haar haar gedachtegoed, maar ik krijg zo langzamerhand het/de idee dat de redactie in god is gevloden, Trijntje mag zomaar 4 of 5 keer per dag, terwijl mij 2 keer is verboden (PER ETMAAL DUS). Maak een einde aan de (godsdienst) waanzin, waarin men denkt te moeten verkeren, ik wil niet genageld aan het kruis en ook geen hoofddoekje voor het bloeden…

Even mijn hond Pitbull uitlaten. In de verte zie ik Sopie lopen. Vroeger heette hij Jopie maar sinds hij alle soaps volgt die er maar te vinden zijn, gingen wij hem Sopie noemen. Om Sopie heen staan enkele Medelanders die onlangs slaagden voor part one van de inburgeringcursus: “vind foutloos je weg in lokettenland” Twee van hen maken, met een stok…

Uit het tweeluik rond W.F. Hermans van Max Pam op de Nederlandse omroeptelevisie is één fragment mij als heel gênant bijgebleven. En wel dat met de heer Ed van Thijn, voormalig burgemeester van Amsterdam. Hij verdedigde ook nu nog de juistheid van de ban van Amsterdam van W.F.Hermans naar aanleiding van zijn contacten met en bezoek aan Zuid-Afrika…

“Mama, mama, ik wil een step voor mijn verjaardag!” Met haar ienietienie kleine vingertjes tikt ze in het boek. “Teze, mama”. Zaterdag wordt mijn kleine meid alweer 3 jaar. Als de dag van gisteren dat ze mijn lichaam verliet en het op een janken zette. En nu, tjonge wat wordt mijn kleine meisje alweer groot. Er wordt tegenwoordig al zoveel verwacht…

- Het één houdt het andere in stand. Das toch niet zo gek? Rennen, hollen, achter elkaar aan. Na verloop van tijd weet niemand meer ‘wat het doel ook alweer was’. Temporiseren is dan productiever dan blijven doorgaan. - Ik had een vriend. Inmiddels uit het oog verloren, geen tijd meer denk ik. Hij was altijd bezig met schemaatjes, plannen voor de…

Loop ik ’s middags op het Plein van Eén der Grote Troosten, te weten Cornelius. Peinzend over “ihavenolegshelpme’. Zo etaleert zich een begaafde schrijfster als emailadres. Sofie B., ik beklaag haar, wil helpen. Rolstoel duwen of zo. Lees ik haar stuk: heeft ze twee benen waar ze een oudere man hoorndol mee maakt. Zojuist gelezen. En die oudere man…

Het weer is opvallend zonnig voor de tijd van het jaar. Een mens voelt zich als herboren bij deze weersomstandigheden. Alsof je bent gaan emigreren naar een zonnig oord, waar het buiten altijd behaaglijk is.. Dat komt door dat warme gevoel dat er nu is, het lijkt alsof het voorjaar elk moment kan aanbreken. Zelfs de rozenstruiken achter het huis…

Eens in de zoveel tijd maak ik een ronde langs mijn collectie sportboeken. Collectie is misschien een groot woord voor één Ikeak-kast met voetbal- en wielerboekjes, die het op de onderste plank dan ook nog eens af moeten leggen tegen studieboeken zoals An Historical Introduction to Western Constitutional Law (R.C. Van Caenegem, tweede druk, Cambridge…

Wat is dat toch met mannen en lingerie? Vorige week kreeg ik van mijn man de stille hint, dat ik ‘mezelf’ nog maar eens moest verwennen met het kopen van nieuwe lingerie. Hij zal het ongetwijfeld goed bedoeld hebben, maar lingerie kopen is bepaald geen verwennerij maar kwellerij en daarbij vind ik het ook nog eens pure geldverkwisting. Maar goed…

Net een aardbeving is het, wanneer de volgeladen tractors en vrachtwagens 's avonds en 's nachts voorbij mijn huis komen razen. Ik hoor ze van ver al aankomen. Hou de glazen vast, haal de foto’s van de kast, want voor je het weet ligt alles op de grond. Het is weer bietentijd. Suikerbietentijd wel te verstaan. Vanaf kinds af aan heb ik er al een…

Het was een drukkend warme, zwoele zaterdagmiddag. Freek van de bovenste verdieping, tweehoog in het flatgebouw, zat met zijn vrouw Annie onder een kleine parasol op het al even kleine balkon. Alles was bescheiden van afmeting. Het huis was één van de massaal in 1939 gebouwde huizen in die wijk van Rotterdam. Deze uitbreidingen waren bedoeld als woonruimte…

Ik stapte de bus op. Al vallend wierp ik mijzelf in het meest nabije zitje, tegenover een oude vent. Nonchalant sloeg ik m'n benen over elkaar en stopte muziek in m'n oren. Ik zonderde me af van de buitenwereld. Niets zo rustgevend als luide rockmuziek, blazend in je oren. Tim Vanhamel kan maar niet genoeg krijgen van seks, Mick Jagger niet…

Het zou een leuke dag worden. Lekker een hapje eten in een gezellig restaurant, totdat mijn heerlijk, warm, gezellig gevoel werd vervangen door somberheid. Net toen ik mijn dag erdoor wilde laten verpesten, werden ik en de oude dame met de prei gered door een engel. Het was maandag en manlief had een dagje vrij genomen. We wilden van de gelegenheid…

We hangen hier al jaren rond. Universeler dan dit vind je niet in opiniepeilingen. We zíjn de statistiek en het Planbureau was door ons bedacht als we eerder geboren waren. Wie we zijn zie je vanzelf. En anders voel je het wel. Je voelt jezelf terwijl je kijkt. Hoe we zitten. Met onze evenzo geïnspireerde als arrogante uitstraling. We kleden ons casual…