Voorzichtig druk ik mijn nagels in de palm van mijn hand. Het doet pijn. Ik druk harder, me goed bewust van de druppels bloed die nu langzaam langs mijn pols naar beneden rollen. Gefascineerd staar ik er naar, de waarschuwende signalen die zich verdringen in mijn hoofd negerend. Pijn. Voelbaar, bijna tastbaar, me niet in de steek latend. Pijn is…

Terwijl kinderen spelen en scholieren langs fietsen, aanschouw ik de tuin met een hoge heg als afscheiding, die dient als grens tussen privé en openbaar. Mensen willen opzichzelf en mensen willen samen. Privé douchen en openbaar klagen. Het ene vanwege 'schaamte' en het andere om vooral niet alleen te staan. Eendracht maakt macht. Collectief…

Hij irriteerde zich aan hem. Hij zag zijn baas als misbruiker van macht. Natuurlijk wist zijn baas meer van de materie, waar hij zich nu ook al meer dan drie jaar mee bezig hield. Maar, vanuit de positie die hij als baas bekleedde, had hij veel meer informatie ter beschikking en ook veel meer tijd om de resultaten van de experimenten te bestuderen.…

De jongen stapte van zijn fiets. Hij was bij het zwembad aangekomen en hees zijn gymtas van de bagagedrager. Nou eerst even dat gedoe met dat t-shirt regelen. 'Mevrouw... ik... heb niet zo erg veel zin om met meidenkleren te gaan zwemmen dus ik heb een T-shirt bij me, kan dat?' Ogenschijnlijk was er met Jetse weinig mis, gewoon een jongen van…

Op de plaats van het stroompje hadden zich al sinds mensenheugenis vissers in eenvoudige kleding opgehouden want het grillige esland voorzag velen niet van voedsel. En toen zat ik op een lome meimiddag aan het stroompje, met Frank en de knokige Espe te wachten. De verwachting richtte zich op de beroering van het water en de verschijning van de armoedige…

Vrijwel iedere, zo niet elke dag word ik aan mijn verleden herinnerd. Niet omdat ik dat graag wil, integendeel. Slecht vanwege het feit dat de steuntjes niet verdwijnen. Dat zal overigens het geval blijven. Eerlijk gezegd doet mij dit goed, daar dit de bevestiging is dat de waarheid in mijn geheugen is ingevroren, ook al kook ik inwendig soms nog…

Je gedachten zitten gevangen in je eigen werkelijkheid. Ik vraag me af waar je nu bent. Voel je je daar veiliger dan hier? Sterker misschien? Je kijkt naar me, maar ziet me niet. Ik probeer tot je door te dringen. Je terug te halen naar onze wereld. Tegelijkertijd vraag ik me af of dat wel beter voor je is. In jouw afgeschermde wereldje ben je een…

augustus 2001 Lieve Verboden Vrucht, Ik kan je niet schrijven, niet lang naar je kijken, niet vaak zien of bellen, en je zelden aanraken. Toch geef ik om je op een heel fijne manier, en geniet ik iedere keer weer opnieuw van de "toevallige momenten" dat we elkaar zien, of aanraken…

Bolleke, je hebt een veel tekort leven gehad! Je was zo'n lieve pony, dat is met geen woorden te omschrijven. Je kwam bij mij op je 7 maanden en bent maar 13 jaar mogen worden. Je bent niet plots gestorven. Je hebt geleden en gestreden … en ik samen met jou. Je dood is zo onrechtvaardig, noch jouw noch mijn schuld. De schuld van de mensen die…

Akelig stil wordt het, stil als het woord “ongeneeslijk ziek” valt. Meestal goedbedoeld, vooral als het tussen echtparen gaat. Degene die de ziekte draagt, zwijgt in alle talen om de ander te sparen, en omgekeerd wordt er gezwegen omdat er niet teveel aan herinnerd zou worden. Om tranen in bedwang te kunnen houden. Je kan je dan wel afvragen of dit…

Hoe moeilijk is het eigen ervaringen te hebben en die niet te kunnen overbrengen op mensen. Ze doen ze als subjectief af. Nog harder is het om de wetten van de geest te moeten erkennen. Want zo moet ook de lotsbestemming aanvaard worden. Het denkniveau bepaalt het leven van een individu. Niets anders! Denken determineert wat we meemaken. Dat geldt…

Het is koud in het schuurtje. Ondanks al mijn verdriet voel ik de klamme kou tot diep in mijn botten doordringen. Ik huil en ik voel dat ik niet meer stoppen kan.Leunend tegen de oude keukenkastjes aan komt al mijn machteloosheid naar buiten. Ik hoor mijn gierende snikken en ondanks alle ellende verbaasd het me dat ik nog zo huilen kan. Eenzaam voel…

Langzaam vatten mijn hersens het verschrikkelijke (of prettige) idee. Ik heb 2 vrienden netto. Twee vrienden ook nog eens, waarvan de 1 ver weg woont, en 1 die ik maar eens in de week zie, en soms dat niet eens. Ik haat de jongens uit mijn klas heus niet. Maar ik mag ze ook niet. Er zijn 3 verschillende groepjes bij ons. Je hebt de grote groep,…

Trots hief de fee het mooie, blonde hoofdje omhoog. `Menselijke schoonheid?' vroeg ze met een spottend lachje. `Mensenmacht? Mensengeluk? Mensendeugd?' Ze glimlachtte bitter. `Ik zou een mens willen zijn,' sprak ze droef. `Alleen om het mens, dat ik zijn zou, te kunnen vernietigen.' `Alles wat is, is kwaad,' sprak de boze fee. Al…

De koning was bang voor de boze fee. `We bezitten in ons koninkrijk maar twaalf gouden bordjes,' had hij tot zijn eerste minister gezegd. `We zullen dus ook maar twaalf van de dertien feeën kunnen uitnodigen op ons feest.' De minister daarop had een hoogst bedenkelijk gezicht getrokken. `Ja, maar... Uwe Majesteit...' begon hij. Maar de…

De boze fee hoorde die kreten, waar ze in eenzaamheid rondliep door het grote bos, en haar kleine witte tandjes drukten zich vaster in de volle, rode onderlip, en uit de raadselachtige diepten van haar grote donkerblauwe ogen schoot een blik van haat en smart en medelijden en oneindig verlangen. `De dwazen,' sprak ze, `alsof de geboorte van een…

Afgelopen week zou mijn jongste broer 43 jaar zijn geworden, maar hij is al bijna twee jaar dood. Ik denk nog voortdurend aan hem, vooral aan de tijd die we deelden in onze jeugd. Het is een absurd, paradoxaal gevoel dat ik nog wel besta en hij niet. Ik herinner me hem, maar de herinnering die hij aan mij had is met hem verdwenen. Als iemand sterft,…

Goedemorgen mevrouw: heeft U goed geslapen. Mmmm.... mompelde mevrouw Van de Berg Ze is al op hoge leeftijd, moet U weten. Negentig jaar en ze is nog altijd goed bij de tijd. Komt U maar overeind, o laat mij U maar helpen. Wat bent u stilletjes vandaag, is er iets aan het handje? Mmmm....knikte mevrouw Van de Berg wederom. Het is toch zo'n…

De beurt om te spreken in het symposium was nu gekomen aan Cypriotis. Hij hief de beker met zijn vrije hand en snel schoot een dienstmaagd aan zijn zij om die te vullen met aangelengde wijn. “Je bent wat je eet”, begon Cypriotis zijn betoog, “aan zijn voedsel herkent men de mens”. Het samenzijn was al zover gevorderd dat zijn wijsgerige disgenoten…

Een glinstering in ogen die gadeslaan hoe de wereld rond haar troebel wordt. Wazig. Mistig. Ondankbaar. En dat, terwijl zij alleen maar liefde geeft. Vanaf het moment van ontwaken tot het moment van sluiten van haar ogen. Warme gevoelens ontstaan bij het openen van de bloesems rond haar. Terwijl de wereld weet dat zij moet wachten tot de laatste bewoner…