(column van (oud)weerman Henk van Dorp, van wie we toestemming kregen af en toe een column van zijn homesite te plaatsen) Ik ben gezegend met twee wolken van dochters. (Mensen die zeggen 'Ik heb twee kinderen' verdienen het met argwaan te worden bekeken.) De oudste lijkt in nogal wat opzichten op mij: type duursporter; moeilijk op gang komend maar…

Buiten is het donker. En erg koud. En het is diep in de nacht. Jip ligt in bed. Hij slaapt. Maar dan ineens: Boem, boem, toet, toet! Boem! Wat is dat? Jip wordt wakker. Hij zit rechtop in zijn bedje. En hij wordt erg bang. Want het is zo'n lawaai. Ze schieten. En hij hoort een boot in de verte. En nog een. En hij hoort gillen op straat. Wat…

De volgende grap die ik eens in een boek van Jan Cremer las, vind ik nog altijd ‘onbetaalbaar’. Iemand vraagt aan een man: ‘Wat vindt u van Rembrandt?’ Antwoordt die man: ‘Ik weet niet, ik hou niet van sport.’ Hieraan moest ik denken toen ik enige tijd geleden op de verjaardag van een vriend een reproductie van een schilderij cadeau gaf. Ik vond…

Een meisje, met een gezicht nat van tranen en een verbeten, gekwetste trek op haar gezicht. Een jongen, een stuk groter dan zij, hoog boven haar uittorenend, die glimlachend op haar neerkeek. Ze sprong tegen hem op als een schaap tegen een leeuw en haar vuisten beukten op zijn borst. Haar mond kreeg een krampachtige trek en de tranen liepen over haar…

Soms heb ik het idee, dat ik door een gemeen bos loop, een groot donker bos, met grijptakken. Ik loop, ik ren, ik kruip, ik spring, maar wat ik ook probeer, de takken krijgen me altijd te pakken. Ze laten me niet met rust. Ben ik net weer een beetje zelfverzekerd, heb ik net weer wat vertrouwen in mezelf, dan slaan de takken weer toe om me onzeker…

Onderzoekend keek ze de jongen in de ogen. Ze wist niet wat ze van hem denken moest. Eigenlijk wist ze nooit wat ze van hem denken moest. Hij was zo mysterieus, zo geheimzinnig. Ze voelde zich waanzinnig tot hem aangetrokken. Hij sleepte haar door alles heen. Ze hadden nu 2 maanden een relatie en nog steeds was hij voor haar een en al mysterie…

Een dappere, Afrikaanse zonnestraal priemde door een kier in de stalen golfplaat. Verveeld opende Jara haar gitzwarte ogen en zuchtte, alsof zo alle ellende haar lichaam zou verlaten. Maar zelfs de nooit opgevende angst ontbrak het aan moed om haar lichaam te ontvluchten. Haar gammele barak rammelde toen de statige Herbor haar met een harde trap op…

Het trieste relaas op T.V. naderde zijn hoogtepunt. Zeg maar liever 'dieptepunt'. Als verstandige man van 40 verborg ik op dat moment de vrijkomende emoties voor mijn moeder die de glinsterende tranen van haar wangen depte. Toen de film begon zei ik nog : "Ma, is er nou echt niets anders?..." Het onderwerp sprak me niet aan en ik wilde graag…

Het eerste wat me opviel toen ik in zijn ogen keek was de vorm van zijn pupillen, ze waren groot, namen bijna bezit van zijn hele oog en het alleropmerkzaamste, ze waren vijfhoekig. Toch spraken ze rust uit, een rust die in geen enkel schepel op aarde te vinden was. Ik ging naar hem toe en bekeek de rest van zijn lichaam dat zo'n twee meter lang…

Het lijkt alsof niks me meer interesseert. Het leven gaat door, kabbelt zachtjes verder. Rimpeltjes die insluiten wat ik denk, wat ik voel, om er maar geen aandacht aan te hoeven besteden en er voor te zorgen dat het vooral niks verandert. En het verandert ook niks. Behalve dat ik met dagen zit zonder hoop, zonder blijdschap, zelfs zonder angst…

‘Ga je mee?’ vroeg hij. ‘Waarheen?’ vroeg ik. ‘Dat zie je wel. Ik zal je wel leiden…’ ‘Ahh, vertel het me! Mag ik zelf ook sturen?’ vroeg ik. ‘Je kan het proberen,’ zei hij, ‘maar het lukt je vast niet…’ ‘Wat gaan we dan allemaal doen?’ wilde ik weten. ‘Je kan me toch wel iets vertellen!’ ‘Ja,’ zei hij. ‘Dat kan ik. Maar ontdek het maar… Durf…

Max was keurig. Zijn keurigheid was het gevolg van alle handelingen die hij op een dag verrichtte en alle gedachten waardoor hij zich liet leiden. Die gedachten had hij met strengheid afgericht zodat ze hem ten dienst zouden staan bij het bereiken van voorspoed in zijn leven. Bij het krieken van de dag gingen zijn ogen vanzelf open – als een vampier…

De labo-onderzoekkosten voor de vrouwen die aan in-vitrobevruchting (IVF) willen doen – weliswaar tot zes pogingen beperkt – worden binnenkort in België terugbetaald door het ziekenfonds. “Allez, madammeke als het dàn nog niet gelukt is, ja dan moet je maar zelf voor het volle pond opdraaien.” Geen “prettig” vooruitzicht. Precies of de eerste keren…

Drugs. Ik heb er heel veel over gelezen. Boeken, tijdschriften, artikelen en op interent. Ik dacht er heel veel over te weten. Ik wist ook wel veel, maar dan van de theorie. Drugs werd een bepaalde obsessie voor me. Ik moest en zou precies de uitwerkingen weten. Wat het met je deed. Welke reacties er kwamen, hoeveel enz. Ik slurpte elke mogelijke…

Ik was alleen....al jaren. Soms een vriendinnetje maar dat werd steeds niets. Alleen zijn hoorde niet bij mij. Na de moeilijke scheiding die acht jaar samenzijn verpulverde moest ik wennen aan het alleen zijn. Mijn vrienden merkten al snel dat zoiets niet bij mij paste. Het duurde toch drie jaar voor ik, wanhopig, op het aanbod van mijn…

Acht was zij toen Julius in april 1992 werd geboren. In zijn eerste levensjaar was er niet echt sprake van contact tussen hen. Zijn moeder zorgde er wél voor dat Julius zijn handjes niet te enthousiast rondsloeg als zij in de buurt was, want ze kon behoorlijk uithalen en dat deed pijn. Toen Julius kon lopen liep hij de hele dag achter haar aan. Puck…

‘Kan ik u helpen?’ Natuurlijk kun je me helpen, wist Zwijnenberg zeker, toen hij het kontje van de caissière van de Konmar zag. Ze was gekleed in een geel-groen – ja, hoe heet zo’n ding eigenlijk wat ze er aan hebben? – met het opschrift: ‘Kan ik u helpen?’ Zwijnenberg liep tussen de drank door op zoek naar iets voor een cocktail. Links het bier,…

Wat kom je hier doen? Wat kom je hier verdorie doen? Afgaan, onderuit getrapt worden, sterven in een hoekje zonder dat ook maar iemand naar je kijkt? Wie denk je dat je bent? Wie denk je verdorie dat je bent? Ik? Ik weet het niet. De held op sokken, de dichter, de dromer en de fantast. Ik weet het zo goed te vertellen, en ik kan perfect terechtwijzen…

Zij nipte van de kraag op het abdijbier. Haar lila bloes lag open, onthulde roomblank vel en de aanzet van een boezem. Iedereen kon de tepels raden, die het katoen doorboorden. Het lillend vlees om haar bekken gulpte over de riem. De late ploeg bij de verffabriek was een half uur uitgelopen. "Vier paletten vandaag, verdomme". Ze lispelde rauw…

Je zorgt elke keer weer dat ik me rot voel! Dat ik woedend ben of depressief, dat ik je wel kan slaan. En elke keer, elke keer weer trap ik erin… Je bent goed in doen alsof. Te goed. Je lijkt zo perfect! Te perfect, want ik voel me rot en rotter en nog rotter. En het is JOUW schuld. Als ik van een flat zou springen of mezelf onder een trein…