Ja, dat kan en de visioenen zullen je zuiveren als wervelwinden, als draaikolken, als parabels. Mijn lieve vader, ik heb het bereikt, ik gloei van top tot teen, ik ben één en al poëzie, ik hoef alleen maar ergens te snijden en het stroomt er vanzelf uit! Blijf een vrije vogel! hoger! Uw dronken zoon, Arthur Rimbaud. p.s.: woon je wel in Dijon? antwoord…

De paarden met de vrijgevochten tempeliers draven naar buiten als tot op het bot gekwelde furieën. De gespannen waterkoning is moe van deze haastige, harteloze wereld. Deze ver uit de koers geraakte reddingsboei, ver verwijderd van oude aardgebonden culturen. Zwijg! Neem een frisse duik in de onwetendheid en dwaal mee in draadloze liefde, tot de Egyptenaren…

Ik loop op dons en ik zie vrouwen in de meest vulgaire houdingen, zij bieden mij hun borsten aan alsof het snoepgoed is, ik zuig aan alle tepels en ik kom klaar in hun lachende gezichten. Zij willen allemaal aan mijn penis likken en hun vochtige kutten smachten allemaal naar het helende zaad uit mijn stamper. Ik ben dronken van geilheid en mijn pik…

Die Mérat begrijpt er niets van, ze willen het liefst allemaal lekker geneukt worden en daar kan geen enkele knielende aanbidder tegen op. Waarschijnlijk begrijpt hij ook niets van het neuken zelf, want dat is een vorm van spiritisme, een ideale inspiratiebron voor dichters. Je trekt er allerlei soorten ronddolende geesten mee aan, die via jou ook nog…

Opa heeft een lange witte baard. Hij mag graag met zijn achterkleinzoontje Maarten een wandeling in het bos maken. Maarten wil graag alles weten en opa geeft altijd antwoord. ‘Opa, wat is de lucht?’ ‘Dat is een goede vraag en op een goede vraag krijg je altijd een goed antwoord.’ Ze lachen samen. ‘De lucht is wat we inademen, als we geen lucht…

Sinds een paar jaar woon ik nu in Frankrijk. Er gebeurt niet zo veel op het Franse platteland. Het lijkt wel of daardoor juist de gewone alledaagse zaken aan waarde winnen. Over dit soort dingen bericht ik maandelijks aan vrienden en kennissen in Nederland. .......................................... Bij mij in…

Ik ben te vroeg gewekt, te bruut en onvrijwillig en door het verkeerde geslacht. Verkracht en verjaagd, gebruikt en weggegooid, als een onbeduidend object. Misschien dat mijn hart ooit weer ontdooit, maar momenteel is het verpieterd in de meest erge vrieskou die er bestaat, dit totaal ontwrichtende noodlot! deze onbegrijpelijke aanval van de demonen…

Zelfs aan mijn grootste kroegmaat en leraar in de tovenarij, Charles Bretagne, durfde ik het niet kwijt, al stond ik vaak wel op het punt om het hem te zeggen, maar angst weerhield mij, al was ik nog zo dronken. Meneer Bretagne is trouwens een verhaal apart, ik heb veel aan hem te danken, meer dan aan welke gevestigde leraar dan ook. Hij was al ver…

Ik voelde me als het ware buiten de middeleeuwse stadsmuren gegooid, overgeleverd aan wilde beesten en moordenaars. Men verstootte mij, zoals jij en mamma mij alleengelaten hebben. Ik was een paria, een ontheemde, een vluchteling. Maar ik wist tabak en drank bij naïeve lotgenoten los te peuteren en daar hield ik mezelf staande en warm mee en natuurlijk…

Het bleef steeds maar weer opspelen. Op één of andere manier waren mensen allemaal klootzakken. De uitzonderingen uitgezonderd. En hier en daar reageerden mensen eens op een verkeerde manier, vanwege een ontwikkelingsstoornis of één of andere obscure faalangstige beweegreden. Ook deze mensen waren te vergoelijken. Sommigen hadden gewoon brute pech..…

En in wezen ook zonder een moeder, ik voel me meer dan ooit een eenzaam weeskind op aarde. Ons gezin is een uit elkaar gevallen gezin, een gebroken vaas, iedereen is alleen op zijn eigen eiland en de waterstromen ertussenin zijn te gevaarlijk om over te steken. Ieder van ons is gedoemd tot zijn/haar eigen isolement, zijn/haar eigen hel. Het is een ziekelijke…

Ik zoek de volkomen nieuwheid en ik laat al het oude achter me. Ik verbrand de veilige, roestige schepen. Buiten vliegen musjes druk heen en weer, ik hou van die donderstenen. De bomen aan de overkant van het water wiegen minzaam in de wind, terwijl een wankel bootje op de Maas zijn weg vervolgt, zat ik er maar op, dan zou ik doorvaren naar de grote…

Ik geniet volop van mijn contact met u, maar mijn moeder heeft zo'n grote macht over mij, als dit zo door gaat, dan loop ik nog eens weg van huis. U als dichter, u zult mij begrijpen, zo kan ik ook beter met u van gedachten wisselen, dan met mijn leeftijdsgenoten, op Delahaye na dan, maar zelfs voor hem ga ik wel eens te ver. O Rabelais, wat een schrijver…

Moeder is ook lief, tja, ze heeft het nu eenmaal niet zo makkelijk, begrijpelijk, wat zou jij doen zonder man? Ze heeft veel verdriet, dat moet haast wel, waarom zou ze het zichzelf anders zo moeilijk maken? en ons? Natuurlijk hou ik van haar, heel veel zelfs, dat is toch normaal? of niet soms? Vorige week hebben we bloemen op het graf van opa Cuif…

Weet je trouwens al dat ik nu Arabisch leer, uit de Koran van mijn vader, ik bedoel, die mijn vader vertaald heeft. Dit heb ik zelf bedacht en ik geniet er erg van, bijna net zoveel als eerder van de sprookjes ( van Grimm, Andersen en Perrault ) met hun boeiende oerbeelden. Lees jij nog veel avonturenboeken? ik heb er steeds minder tijd voor en van…

Veel partners die hun leven tot sleur zien worden, blijven bij elkaar, overwegen soms de sprong in het diepe maar springen niet uit angst voor het onbekende. Soms steekt het kwaad de kop op en wordt de mens uit hebzucht en begeerte, verleidt tot de misdaad om een probleem op te lossen. Isabel van der Steen heeft na twintig jaar huwelijk genoeg van…

'Een dichter: de laatste wijkplaats voor een onplaatsbaar mens.' Samuel Beckett Opgedragen aan de ziel van Arthur Rimbaud, die ik liefheb en eerbiedig. Met grote moeite heeft een zoon van een vriend van wijlen meneer E. Delahaye deze brief afgestaan. Charleville, Quai de la Madeleine, 1870 Mijn goede vriend Delahaye, Ik moet je iets…

Wij zeewezens, wij hebben de macht in en over het water. Ik ben een nereïde en al mijn vrouwelijke familieleden zijn net zo mooi als ik. Wij nereïden zijn de verleidelijksten onder de zeewezens. Wij klinken over zee, zoals kerkklokken beieren over land; mooier nog dan de najaden zongen voor Odysseus. Aeolus, god van de wind, is mijn vriend. Zijn…

Tring tring. “Met het IPRC”. "Met wie spreek ik?” “Het instituut voor politieke en religieuze correctheid”. “Goedemiddag, met Karel. Klopt het dat u mij een mail hebt gestuurd met een klacht over een tekst die op mijn relisite staat?” “Dat is juist. Maar eh, kunt u wat beter articuleren?” “Oh sorry, ik was even een negerzoen aan het…

Dagelijks fiets ik door het Valtherbos naar de middelbare school in Emmen, het is ruim tien jaar na de oorlog. Sommige gebeurtenissen in mijn jeugd zijn in mijn ziel gebrand, deel van mijzelf geworden, deel van het skelet van de geest en mijn karaktervorming beïnvloed. Een vriend en ik zoeken vertier in het Valtherbos, en komen per toeval bij een…