Mijn vingers hangen boven het toetsenbord van mijn laptop. Ik wil schrijven… Alleen weet ik nog niet over wat. Ik heb zoveel wat ik op wil schrijven dat ik niet weet welk onderwerp ik nu weer eens aan zal snijden… Intussen verblindt de rook van mijn sigaret me even het zicht en krijg ik een tranend oog. De jazzmuziek van David Sanborn klinkt heerlijk…

"Goedemiddag meneer," zei ik tegen de bestuurder van de SUV die voor het stoplicht stond te wachten, "maakt u deel uit van het milieu?" De breedgeschouderde engerd keek me aan met een vragende blik. "U ziet er zo misdadig uit," vervolgde ik, "en dan bedoel ik niet uw vervuilende P.C. Hooft-tractor, maar uw twijfelachtige combinatie van mooie…

Verschrikt liepen Eva en Peter de keuken in om Liesbeth bij te staan. Ze vonden haar lijkbleek met omhoog staande haren, leunend tegen het aanrecht aan en niet wetend wat haar zojuist overkwam. Beide handen omklemden de rand van het aanrecht zodat de vingerkootjes wit zagen. “Wat is er gebeurd, vroeg Eva. Ik weet het niet, maar het schijnt me toe…

Liesbeth en Eva hadden de afgelopen nacht in Liesbeth’s huis verbracht zonder dat er noemenswaardige gebeurtenissen waren voorgevallen. Het kon ook wel aan het weer gelegen hebben dat ze zo goed geslapen hadden. De wind stond hard en het had de hele nacht geregend, en als het dan weer eens donderde dan kropen ze tegen elkaar aan. Een van de dennentakken…

Langs de snelweg lag een donker dennenbos. In dat dennenbos zat halverwege een hoge boom een uil. Heel vroeg in de ochtend was hij daar neergestreken. Hij had de dag nadenkend, zeg maar filosoferend doorgebracht. Wat zou de verklaring zijn voor de voortdurende voortsukkelende file op de nabijgelegen, zonovergoten autosnelweg? Waarom zoiets een snelweg…

Deze opmerking hield natuurlijk geen steek, maar alleen de gedachte dat er over haar probleem gepraat werd zonder dat ze er zelf aan deel nemen kon, wrong. Ze zag aan het optrekken van Eva’s wenkbrauwen en de starre blik, dat ze wel degelijk op Eva’s ziel getrapt had. Nee, dit was een straatje te ver, dit kon ze niet maken. Eva die genoeg mensenkennis…

Lieve Fiebie, Eindelijk zie ik kans jou een brief te schrijven. Je weet waarschijnlijk inmiddels dat ik jou als baby heb afgestaan aan een Nederlands echtpaar. Als je het niet wist, dan hoop ik dat je deze brief niet verscheurt, maar eerst doorleest. Beslis daarna of je mij ooit wilt ontmoeten. Eerst wil ik je zeggen dat ik verschrikkelijk veel…

Onderzoek Kromkamp duurt nog poos: Dinsdag 5 juni 2007 - EINDHOVEN - Het kan nog maanden duren voordat de mishandeling van PSV'er Jan Kromkamp voor de rechtbank komt. Dat verwacht advocaat R. den Hoed, die een van de twee 18-jarige Eindhovense verdachten bijstaat. "Het is niet ongebruikelijk dat het onderzoek nog maanden duurt, daardoor zou het…

Eva had alles gevonden zoals Liesbeth het haar gezegd had maar vond toch dat het maar behelpen was, ja als je alle comfort gewend bent en dan een stapje terug zetten moet is dat een hele teleurstelling. Toen ze klaar was en aangekleed kwam Liesbeth naar beneden. Ze gaapte en zat met haar handen door de haren te strijken en zei iets wat Eva met de beste…

‘Je krijgt toch geen buikje hè?’ Nou ja, ja, nee. Een slecht werkende alvleesklier heeft me altijd behoed voor het ergste. In de ogen van Woemi dan. En van de jongens. De dokter heeft de pillen opgehoogd. Ik slik nu de dikke. Als het bij die kleintjes was gebleven had ik er nu 12 per maaltijd moeten nemen. Twaalf, dat is meer dan menig hoogbejaarde…

Het mes ligt stil in haar hand. Geen enkele twijfel glijdt over haar gezicht als ze de punt in haar arm zet en deze langzaam naar beneden haalt. Heel lichtjes waarbij alleen maar een kras zichtbaar is. Die handeling herhaalt ze nog een keer. Nu is de kras al wat dieper. Ze legt het mes weer weg en kijkt naar haar wekker. Deze geeft aan dat het tien…

Met kloppend hart en de moed in de schoenen duwde Liesbeth de deurklink zachtjes en geruisloos naar beneden, hield even stil om dan met een harde duw de deur open te gooien. Eva die direct achter haar vriendin stond had haar handen tot vuisten gebald alsof ze in haar eentje de eventuele indringers te lijf wilde gaan. Beide vrouwen stonden met wijd open…

“Wat zullen we doen Liesbeth, gaan we naar mij thuis of wil je hier blijven slapen. Het is mij om hetzelfde waar ik slaap, hoor!” Liesbeth zat in gedachten over de krant gebogen zonder deze echt te lezen want daar was het kaarslicht niet sterk genoeg voor. Ze had ook geen gasvullingen meer voor de kampeerlamp die nu in de keuken als verloren hing.…

“Kom even hier zitten en bekijk samen met mij deze krant, want ik vermoed dat je dat nog niet gedaan hebt”. “Misschien zit hier wel de sleutel van dit bizarre verhaal, ik kan me anders geen logische reden bedenken”. Terwijl Eva dit zei, plaatste Liesbeth zich naast haar vriendin aan de tafel en keek zonder interesse naar dit stuk dagblad. Met haar…

“Ik denk dat ik dood ga.” Door een por in z’n zij schrikt Jap wakker. “Ik denk dat ik dood ga.” Fannie zit verschrikt rechtop, met wijd opengesperde ogen. Ze meent het. “Wat is er dan?” “Alles trilt, mijn handen, armen, benen, ik ...” Koortsachtig probeert Jap een onderwerp te bedenken om haar af te leiden. Het enige dat hem te binnen schiet…

Even mijn buurvrouw afhalen op Schiphol. Ze komt terug van een vakantie in Spanje. ‘Woon je hier al lang?’ vraag ik aan de Pakistaanse taxichauffeur die zich als Sadat heeft voorgesteld. ‘Tien jaar,’ antwoordt hij in redelijk Nederlands. 'Ik kom uit Islamabad.’ ‘Fijn, vind je het leuk hier?’ ‘Ja hoor. Wie niet? Gaat u iemand afhalen op Schiphol…

Niet wetend wat eerst te doen gaapten de twee vrouwen door het venster en het was Eva die als eerste op de ruit klopte. Eva klopte nogmaals zonder dat binnen iemand naar hen keek, men deed juist alsof er niemand was. Eva’s gelaat verkleurde van asbleek naar woedend rood, en een sissend “tja”, ontglipte aan haar opeengeperste lippen, “ze doen juist…

Liesbeth had na 'n dag of twee de moed opgegeven en was naar de plaatselijke politiepost gestapt om daar aangifte te doen van het verdwijnen van haar geliefde. Ze werd lang ondervraagd maar men geloofde haar verhaal niet echt, en dat voelde ze ook aan. Men had haar aangeraden om de eerste tijd geen buitenlandse reizen aan te treden, dit vanwege het…

Op de studentensoos werd ook behoorlijk gezopen. En niet alleen op maandagmorgen begreep ik met mijn duffe katerkop weinig van de colleges 'gezondheidsleer'. Maar comazuipen, een vorm van russische roulette die momenteel onder jeugdige drinkers nogal populair is, kwam bij het borrelgenootschap ‘Makkelijk zat’ waar ik lid van was slechts eenmaal per…

Acht jaar was hij nog maar. Acht jaar! Voetballen, dat deed hij graag. Voor, op het veldje. Nooit alleen. De ene keer voetbalde hij met Bart, de buurjongen. Een andere keer weer met Ewout en Rick. Maar, het liefst voetbalde hij met Jeroen. Nu sinds drie jaar mijn echgenoot. Jeroen was dan wel elf jaar ouder, maar dat maakte voor Daan niets uit. Jeroen…