Wij vrouwen zitten in de kantine nog wel eens lekker aan een wijntje. En ik moet zeggen, als het Merlot is die nog geen week open staat, dan kan het nog een echt lekker wijntje zijn ook. En tijdens zo’n wijntje dwalen onze gedachten nog wel eens af. Vooral als het er meer dan drie worden. Velen van ons zijn opgegroeid op het voetbalveld. Zo’n pak…

De busreis duurt anderhalf uur en voert door tal van Brabantse dorpen als Waalwijk, Sprang-Capelle en Vlijmen, tot ik mijn bestemming bereik: het grote, nieuwe Jeroen Bosch Ziekenhuis, gelegen aan de zuidrand van Den Bosch. Terwijl opgewekte, jonge verpleegkundigen en artsen schertsend, lachend en flirtend, alsof onheil, ziekte en dood niet bestaan…

In het begin van de zomer van 2013 kwam hij op de galerij van het flatgebouw voorbij lopen. Hij groette vriendelijk met Amerikaans accent 'Hay, how are you?'. Ik groette glimlachend terug. Via mijn buurman ontdekte ik, dat Bill (hij heet trouwens anders, maar dat is uit respect) een Amerikaan uit Pennsylvania was. Bill was werkelijk een bezienswaardigheid…

'Ja hoor zo kan ie wel weer, Koos Postuma', voegt Mw. T mij regelmatig toe. 'Het is Postéma', werp ik tegen. 'Voor mij is het Postúma', houdt zij vol. Een verbastering die de afstand weergeeft die zij in acht wenst te nemen tot relieken uit vroeger tijden. Groot geworden met 'Achter Het Nieuws' en 'Een Groot Uur U', slaakt zij een…

Ik ben een tamelijk klein bos, met een bewogen verleden om op terug te kijken. Ik lig ten zuidwesten van Breda. Een eindje van mij vandaan stroomt het riviertje de Aa of Weerijs. Aan de overkant ervan ligt het grote, statige Mastbos. Bij een van mijn mooiste kastanjebomen staan een jongeman en een meisje. In de bast kerven ze het getal 1960. Ja, in…

Toen ik nog jong was wilde ik graag een baan hebben als matroos op de grote vaart, maar mijn ouders gaven daar geen toestemming voor, maar ik bleef zeuren en mocht toen mee als scheepsjongen op een kotter. Wat was ik blij, lekker werken op een schip. De dag was aangebroken, dat ik aan boord kwam. De volgende dag zouden nog vier mannen aan boord komen…

Hij zag het weer. Zijn vrouw pakte bij de parfumerieafdeling in het warenhuis een klein flesje uit het schap en gooide het in haar tas. Zou haar ziekte weer teruggekeerd zijn? Het echtpaar is nu boven de tachtig. Het kan toch niet waar zijn, dat Alie weer aan kleptomanie lijdt?, dacht hij. Ze liepen verder in het warenhuis en kwamen bij de afdeling…

Het weer is zijn mooiste onderwerp. Het is een zaak waar Edgar niets aan kan doen, net als iedereen. Omdat hij niet zo vrolijk geaard is, is het weer hoofdonderwerp geworden waarover hij praat. Het enige dat nu nog opvalt, is de eenzijdigheid van zijn aandacht. Soms bepalen de omstandigheden dat hij over andere dingen praat. Dan blijkt dat hij in…

De oudjes waren met de bus naar Assen gegaan om te winkelen. Ze konden in de bus niet naast elkaar zitten. Zij nam plaats naast een jongeman. Mien schatte hem in de twintig, knap en slank van uiterlijk en donker krullend tamelijk lang haar. Wouter nam plaats naast een jongedame. Buiten was het erg warm en de dame had zich daarop gekleed, een heel kort…

Het was al laat toen ik naar huis wandelde. Tien minuten lopen zou me goed doen. Mijn hoofd zal nog vol van die avond. ’s Avonds toont de wereld zich aan ons in een andere vorm. Het is de vorm van verlatenheid. De straatlantaarns die vroeger het witte licht uitstraalde waren vervangen door neonarmaturen. Waardoor alles, zelfs het onooglijke, in…

Er was eens een vogeltje dat heel ongelukkig was omdat het maar een snaveltje had gekregen. Telkens wanneer het op een takje zat en hij een bes zag hangen proefde hij met tegenzin de bes en spuugde hem uit omdat naast die glanzende bes nog een veel vollere en smaakvoller bes hing waar hij niet bij kon omdat hij maar een snaveltje had. Het vogeltje…

Toen Wouter de gang inliep om de stofzuiger te pakken zag hij een witte enveloppe op de grond liggen met een zwarte rand eromheen. Hij had al zwaar de pest in dat Mien hem opdracht had gegeven alle kamers te stofzuigen en nu dit. Hij bukte zich en pakte de brief en was zeer benieuwd wie de geest had gegeven. Dikke Mien kwam hem tegemoet, en riep: …

Mien had patat gebakken en dat komt zelden voor. Meestal is het gewoon gekookte gladdekkers, een aardappel zonder kruim. Zij vindt die gladde aardappel lekker gedoopt in boter jus. Wouter heeft liever kruimige aardappels. Vaak krijgt hij er sla bij, zo van de eigen tuin. Niet lekker gemaakt met slamix. Hij vond het maar niks en maakte de sla iets…

Zestig jaar wonen ze in dat kleine huis. Vroeger was er nog geen toilet, alleen de houten plee buiten, maar hij staat er nog steeds. Achter het huis ligt een groot stuk land en een moestuin, waar Wouter zijn aardappelen, groenten en fruit verbouwt. Een welkome aanvulling op hun uitkering. Maar nu dreigt er gevaar, want het echtpaar Wouter en Mien,…

Wat had ik toch een ellende met dat mens. Mijn vrouw lag in het ziekenhuis, bevallen van een dochter, die veel te licht in gewicht was. Ze moest in de couveuse en mijn vrouw moest ook in het ziekenhuis blijven. Dat was vroeger zo. Sjaan, haar moeder, was bij mij in huis getrokken om de boel te verzorgen, want ik moest weer naar mijn baas. Normaal…

Ze zouden net naar bed gaan toen de huisbel ging. Mien schoof het gordijn opzij en zag de minister-president staan, die ongeduldig stond te trappelen. Ze dacht wat moet hij nou weer en dat zo laat in de regen. Tegen haar man, die al onder de dekens lag, zei ze: ''Opstaan ouwe, kleed je snel aan, want je vriend staat voor de deur. Ik sta al bloot…

In de wachtkamer van hun huisarts zit een rij mensen stijf als stenen standbeelden, met een starre uitdrukking op het gezicht, de vrouwen als zwarte Madonna's met de bontgekleurde hoofddoek strak om het hoofd, te wachten op diagnose of therapie, op medicijnen, een bloeddrukmeting of een injectie. Een kleine zwartharige jongen is zojuist binnengekomen…

Toen Wouter zijn stamcafé verliet was het al donker en het regende zachtjes. Met de kraag van zijn regenjas opgetrokken slenterde hij richting huis. Mien zal wel weer mopperen, dacht hij. Opeens hoorde hij gekerm. Het kwam uit een steeg met blinde muren. Hij tuurde in de steeg en zag een eind verder iemand op de grond liggen. Misschien iemand die niet…

Ik ben uitgenodigd voor een uitstapje in het gezelschap van de trouwe en (edel)moedige vrijwilligers die "de handschoen opgepakt hebben" en in hospices, ziekenhuizen en aanleunwoningen de hand van stervenden vasthouden en die een baken zijn voor velen in nacht en ontij van de eenzaamheid en vertwijfeling. Op een granieten bank wacht ik met twee…

Toen ik vijf jaar was woonde ik nog in mijn geboorteplaats Kolhorn. Het is een wonderschoon dorp dichtbij Schagen in Noord-Holland. Daar gaan wandelen is een verademing. Prachtig in de zomer met die wuivende graanvelden en hier en daar een boerderij. Heerlijk die pure schone natuur. Vroeger was Kolhorn een gehucht van vissers en wiermaaiers, ongeveer…