Ik hoor de regen tegen de ramen slaan. De druppels zoeken hun weg in de sporen van hun voorgangers. Al dagenlang is het nat en stormachtig, ondanks het voorjaar. De wind gaat boosaardig tekeer. Bomen en struiken staan bijna machteloos tegenover zoveel geweld. Alleen het onkruid staat fier rechtop tussen de verdronken tegels. Ik sta voor het raam.…

Hij was twaalf toen er een ongeluk gebeurde. In het bedrijf van zijn vader, een kuiperij. Ooit de derde van het land, later failliet. Vijf en veertig man op straat, voorzieningen had je toen nog niet. Maar dat terzijde. Een van de enorme zaagmachines was ongemerkt van zijn bouten losgetrild en Jos kreeg een cirkelzaag in zijn been. Het bungelde erbij…

We zaten op het terras en nipten droevig aan een drankje. We hadden de dag behoorlijk verprutst en probeerden elkaar een beetje te troosten... 'Dat doet-ie wel vaker,' knarste de vrouw tegen Jet, mijn partner, terwijl ze haar man verwijtend aankeek. We hadden een rondpas en daar snapten we niets van. De man lachte schaapachtig. 'Ik had moeten…

Verzengende hitte in deze onmetelijke zandbak. Zandduinen en daarachter weer zandduinen zover je kijken kon, geribbeld en rood van kleur met de trillende lucht in de wijdste verte. Op mijn hoofd een witte zakdoek waarvan drie hoekpunten waren geknoopt en de vierde hoekpunt als een soort van klep flap diende. Deze zonnehoed was nat van zweet. Het…

FOPPE VANGT VIS! Op dinsdagmorgen ga ik met Everdina na het boodschappen doen vissen in het parkje. Mijn stekkie is bezet en ik ga vlakbij het bruggetje zitten. De dobber staat gelukkig goed en ik doe er een beetje brooddeeg uit de tube aan, maar het gaat er al gauw weer af. Maar Foppe weet iets beters: hij gaat de vissen lokken met een praatje…

Monia, mijn vrouw en de mama van Emir, is van Arabische afkomst. Alhoewel, ze is een beetje een Euro-Arabische mix met als voornaamste ingrediënt “Tunesisch”. Nu is mijn genetische samenstelling ook niet te vergelijken met de zuiverheid van een volbloed Arabier, dus Emir is een echte wereldburger. En wat is er waardevoller dan een tweetalige opvoeding…

Zanderige, zomerse zotheid op het kleine strand van Cavalaire-Sur-Mer. Na drieën naar "la plage" vertrokken, een tijdstip waarop de bedreigende zonnestraling aan het afnemen is. Goed invetten met de franse spuitbus, met factor 30. Een handdoek neergelegd op een plaats waar we met ons vijven naast elkaar zouden kunnen liggen. Eerst werd de meegebrachte…

Het geluid van sirenes komt van alle kanten. Ik wil dat het niet echt is, maar het is wel echt. Hij omhelst me en zegt dat het wel goed komt. Hij rent weg en ik ren mee. Hij wordt kwaad en stuurt me terug. Ik moet huilen, hij moet me beloven dat hij geen domme dingen doet, dan ga ik. Hij lacht en zegt dat hij nooit domme dingen doet en ik weet dat dat…

Etenstijd. Eén van de spaarzame momenten van de dag dat we met z’n drieën (soms met z’n vijven) rustig samen zitten. Rustig was het inderdaad: de dagelijkse beslommeringen passeerden de revue, Emir was voor de verandering goed aan het eten en de vooruitzichten voor de avond waren gunstig. Dat wil zeggen, niets bijzonders in het vooruitschiet. Dat…

Walter waagde het erop: ‘heb je nog het een en ander meegemaakt?’ Maar stiekem wist hij het antwoord al wel op zijn vraag. ‘Ik heb gedroomd vannacht, Walter. Het voelde zo goed. Al twijfel ik enorm of dit mij verder brengt dan waar ik nu ben, maar mijn gedachten vertellen mij, dat het goed zit. Zoals altijd. Dromen houden misschien weinig mensen bezig…

De zachte winter verspreidde zich over het land. De zon ontwaakte en de maan viel in een stille slaap. Enkele donkere wolkjes aan de horizon werden zachtjes in oostelijke richting geblazen. Een laagje dauw op het kleine beetje groen dat nog over was, verzette zich tevergeefs tegen de al opgewarmde aarde. Intussen hadden de zonnestralen het raampje…

Lukas staat op het perron. Zijn vader heeft hem daar met de auto naar toe gebracht. Vanaf hier mag hij helemaal alleen verder reizen. Lukas is bijna tien jaar. Het is de eerste keer dat hij zonder zijn ouders met de trein naar oma reist. Oma Pleister woont in een klein stadje. Maar niet in een normaal huis. En ook niet in een flat. Ze woont in haar…

Wie heeft het niet meegemaakt met z’n kind? Een verkeerde opmerking, net luid genoeg uitgesproken zodat iedereen deelgenoot is. Plaats delict: de buurtsuper. Mama heeft net de dagelijke boodschappen op de band gelegd en staat – gehypnotiseerd door de piepjes van de kassa – glazig voor zich uit te kijken. Ook Emir houdt zich rustig en kijkt verveeld…

Gisteren staat er ineens een buurvrouw voor mijn deur, ding-dong ik doe open. Dit buurtje - iets jonger dan ik - vraagt ineens aan mij of ik grote handen heb. Moet ik toegeven dat ik flinke kolenschoppen onder aan mijn armen heb zitten en verbaasd hou ik mijn handen omhoog. Ineens geeft zij mij een grote ring met een prachtige steen er in. Ik weet…

Even met de firma New World Products gebeld: “Goedemiddag, Oplopers hier. Mag ik de Afdeling Krokodillentranen even van u?” Fluks werd ik doorverbonden met een of ander hakkelend public-relationstiepje. De baas kon mij niet te woord staan, want die zat angstig bevend als een rietje onder zijn bureau. Wat ze voor mij kon doen? Dat wist ik haar, goedgehumeurd…

Het is klaar. Na de zomer zal Woemi naar een andere afdeling gaan. Ze heeft een voldoende gekregen. Waarom weet ze zelf ook niet. De helft van de tijd is ze in de grote afdelingskeuken te vinden. Bij haar grote liefde, het paddenjong. De andere helft van de tijd zit ze in de huiskamer, roept Mammarouchi uit bed, zorgt ervoor dat Paul niet idioot…

Er werd gebeld en er stond een erg boze man voor de deur. Ik hoorde iets over Bouw- en Woningtoezicht, en zonder mijn reactie af te wachten stampte hij mijn huis binnen. 'Eens kijken wat hier allemaal gaande is,' bromde hij. En nog iets over buren die hem hadden gebeld. Ik schrok me wild. 'Wilt u misschien een kopje koffie?' hoorde ik mezelf vragen…

Hij valt niet meer weg te denken uit de inventaris van een modern gezin: de spelcomputer! Ook ik heb mijn vrouw uiteindelijk kunnen overtuigen, of misschien was ze gewoon mijn gezeur zat. In ieder geval, Emir heeft ook een spelcomputer, een Xbox360 om precies te zijn. Ik weet het, Emir is nog jong, maar dat zou je toch echt niet zeggen als je ziet hoe…

Het strand van Scheveningen was stil en donker, maar nog warm van die zonnige zondag. De vuurtoren die op bliksemachtige wijze het strand verlichtte, speelde als goochelaar die de wandelaars in het donker om de beurt tevoorschijn toverde. We liepen met z’n drieën over het strand, Wolter mijn vriend en tussen ons in Jeltje zijn vriendin. De kleine…

Het moment dat ze haar fiets van het slot haalt en de standaard met haar rechtervoet omhoog wipt, staat hij voor haar. Recht voor haar neus. ‘Hoi,’ zegt hij amicaal, en op een manier of tot op dat moment de tijd had stilgestaan. Alsof ze elkaar gisteren nog gezien hadden, hun beider levens nooit gescheiden waren geweest. Al die maanden van groei…