Dit is het verhaal over iemand die het warm-nest-gevoel niet kent en voor wie het brood overal hetzelfde smaakt. Maar het is ook het verhaal over iemand die het warm-nest-gevoel zoekt en deel wil zijn van een warm nest. Een verhaal geschreven onder een anonieme naam, omdat het mijn eigen verhaal is. Mensen zouden kunnen worden herkend door dit verhaal…

Door de klap van een liniaal schrok ze op uit haar dagdroom. 'Zitten we weer te dromen?', klonk de zware stem van de meester. Ze staarde naar het blaadje dat op haar tafeltje lag. Er stonden sommetjes op. 'Je bent weer niet klaar!' De klas begon te lachen omdat haar lip begon te trillen. 'Ik snap het niet', zei ze zacht. De rest van…

(...voor mijn 50e indertijd) “Tempus fugit” mompelden de Romeinen. De Engelsen wisten het beter en riepen “time flies”. Maar de Hollanders vonden de oplossing: “de tijd vliegt”. Het eindexamen gymnasium (van voor de mammoet, dus met zes talen) lijkt al weer eeuwen geleden, maar wie kijkt nu nog op een eeuw als je net een compleet millennium hebt…

En zo zit ik hier met mijn beste vriend. Hij die zich bij mij kan uithuilen. Hij die mij een sterke schouder bied waar ik dan weer op uithuilen kan. Na gemiste kansen. Na het doen van stomme dingen. Stomme dingen die men doet waaruit dan vervolgens gevoelens naar buiten komen die niet kunnen. Omdat het gevoelens van een onmogelijke liefde zijn. Bijvoorbeeld…

Bovendien legt u maar dan ook geen enkel verband met religie of met het klassieke kerstverhaal. Onze Lieve Heer wordt nergens genoemd en geen jubelstemming om de geboorte van de reddende engel, die op Goede Vrijdag weer mag opdraaien voor al onze zonden. Integendeel. U stelt juist de mens zelf verantwoordelijk voor de rekening die hij krijgt gepresenteerd…

Zeer geachte heer Charles Dickens, Naar aanleiding van uw schrijven van 25 december 1843 onder de titel “A Christmas Carol” moet mij toch het een en ander van het hart. Reeds eerder noemde ik in ons kantoorblad uw boek als de klassieker die ik nog altijd eens moest lezen. Een facsimile van een vroege engelse editie was toen onderweg, maar het verhaal…

Het is zondag. We zijn met de auto op weg naar Base G, een Bounty-strand aan de Stille Oceaan dat in de WO II door amerikaanse troepen werd gebruikt als een landingsplaats. Picnic, vaste prik op zondag waarbij we mochten kiezen uit het strand van Base G met zijn koraalriffen, of de bergen in naar een zwembad met ijskoud bronwater, een gigantisch meer…

Heel lang moest ik wachten totdat ik mijn volgeladen karretje met levensmiddelen op de band voor de kassa kon zetten. De jonge vrouw achter de kassa werkte nog niet zo snel. Ik had haar nog niet eerder hier bij de A.H. gezien. Haar blonde haar speelde met het blauwe kraagje van haar witte jas wanneer zij de artikelen opnam en de daarbij behorende prijs…

De trein stopte piepend en met hels geknars van remmen. Herman schrok wakker. Waren ze er nu al. Hij keek naar buiten. Een klein stationnetje. Tutterode. Tutterode? Nooit van gehoord. Op het perron liep de conducteur heen en weer. ‘Waar zijn we, conducteur?’ ‘We zijn er, meneer.’ ‘Waar zijn we?’ De man wees naar het naambordje. ‘Dat ziet u toch…

Wat kan een mens in een andere leefsituatie terecht komen en wat kan het leven dan verbeteren bedacht ze zich die morgen. Geheel impulsief bekeek de vrouw een site voor woningruil en tot haar grote verbazing stond er een ruilverzoek uit de buurt op deze site, met een flat van driehoog en ook nog met lift. Precies zoals ze had bedacht en gehoopt…

Het zal ergens rond 1970 zijn geweest. Ik had net verkering met mijn vrouw, dus in elk geval nog voor de opkomst van de “relatie”. We waren in Club 1-9-2, een discotheek in Den Haag voor een optreden van de popgroep Earth & Fire, met als eye-catcher de leadzangeres Jerney Kaagman. De hele club was niet meer dan een halfduister zaaltje met een podium…

Gisteren kwam ik mijn bed uit en voelde me niet al te best. Mijn darmen waren behoorlijk aan het discussiëren en in mijn hoofd werd een robbertje gevochten. Ik dacht: ja hallo, hier ga ik dus absoluut niet aan toegeven, want ik ben in december pas ziek geweest. Het kon me toch niet gebeuren dat ik nauwelijks een maand later alweer plat zou liggen. Dus…

Ik heb sinds deze week, als vrijwilliger, een nieuw adresje. Ik bezoek op geregelde tijden iemand die, om wat voor reden dan ook, eenzaam is. Dat er in de huidige maatschappij veel eenzame mensen zijn, mag dan wel algemeen bekend zijn, maar om iemand bereid te vinden om dat toe te geven en dan ook nog eens een vreemde in zijn/haar leefomgeving toe te…

Als je ooit een boek wilt lezen, waarvan je alleen maar de titel en de misschien ook nog de naam van de schrijver moet onthouden: Spycatcher van Peter Wright. Succes verzekerd, er zal geen woord van blijven hangen. Tegen mijn voornemen in om voorlopig geen non-fictie zoals documentaires, levensverhalen of andere waargebeurde rotzooi meer te lezen heb…

BEGEREN Jouw schoonheid. Je mooie lichaam. Zo hoog en zo diep. Liefde is zo mooi als lust toelaat. Dansen op het ritme van jouw golvende lichaam. Je tong in mijn oor. Je heupen die mij doen groeien. JIJ met drie hoofdletters. Jij die mij kust. En ik wil, voel, doe en geniet. LUST Willen en doen. Jij…

Het is op zaterdagochtend druk bij de bank. Voor de balie staat een rij wachtende klanten en ook bij de geldautomaten duurt het even tot het uitgespuugde geld in hebberige handen kan verdwijnen. Voor de deur stopt een taxi. Een oude dame stapt moeizaam uit en schuifelt naar binnen. In haar handen klemt ze een boterhamzakje met wat muntgeld. Vanachter…

“We zijn hier samengekomen om een man te herdenken die sporen heeft nagelaten in vele levens. Harry was een aparte man. Hij liet mij altijd denken aan de figuur Fat Bastard van de Austin Powers films. Om kort te zijn. Harry was dik. Zijn familie heeft mij aangewezen om de grafrede te houden. Ik zal mij proberen te kwijten van deze zware taak.…

Nadat Pasen en Pinksteren op kerstavond vielen, werd Ernst van Piemelen burgemeester van de gemeente Bommelerskont, alwaar hij een gerestaureerd krot betrok in de Prutlaan. Zijn naaste buren waren de doden op het uitgestorven kerkhof. Ze lagen er rustig bij en trokken zich nergens wat van aan. Zelfs niet toen er middenin de zomer een lawine over…

Door het venster heen zag hij hoe de strakke wind door de nieuwe takken van de fors gesnoeide populieren woei. De zon scheen flauwtjes door de monotoon opgebouwde wolkenburchten. Het eentonige geronk van de diepvrieswagen aan de overkant van de straat martelde zijn gestel. Hoelang duurde dit nu al? Hoelang moet ik dat nog dulden, vroeg hij zich wellicht…

Een van de meest vermakelijke spelletjes die ik ken heet ganzenbord. Dat moet tegenwoordig met een tussen-n, dus doe ik dat maar. Ook ganzenbord doet mee aan de spellingscode van vandaag. Ik vind dat wel aardig, want het bewijst dat het nog wordt gespeeld. Al die spelletjes uit mijn jeugd, nu nog gespeeld, hebben maar één ding gemeen: elkaar aftroeven…