Als ik goed kijk, zie ik hem staan. Zie ik de rijzige gestalte van de sterke man zomaar voor me opdoemen. Als ik over het strand wandel volgen zijn voeten me. Hoor ik de zandkorrels zachtjes knisperen onder zijn zware schoenen. Als ik in de duinen vrij met een prachtig meisje, priemen zijn ogen me in mijn rug. Dit stukje strand is van hem. Dit is zijn…

Met haar lichte doorschijnende –bijna doorzichtige- bloeze om haar slanke torso viel ze onmiddellijk en opvallend op, voor iedereen. Al bewoog ze zich op lange benen voort, het “stoorde” zeker de bewonderaar (bewonderaarster?) niet. Integendeel. Ze schoof met kleine stappetjes langs de vele mensen in de inkomsthal van het station heen, verontschuldigde…

Hij had in ver vervlogen tijden van die kabels op zijn armen. Zo’n wasbordborst. Een blik die iedere vrouw deed smelten. Zijn ogen, melancholiek en eerlijk, wenkten ranke figuurtjes. Als hij op het werk zijn torso ontblootte om de huid te bevrijden van het schurende katoen, waren zwoele blikken op hem gericht. De zweetparels die over de gebruinde huid…

Zijn adem stierf ter plekke toen hij haar aanschouwde. Zijn hart klopte duizenden verkeerde kloppen toen zijn blik haar ogen ontmoette. Zijn ziel dreef af naar de hemel toen hij in het blauw van haar ogen keek. Haar middel, haar borsten, haar dijen… het maakte hem zwak. Afhankelijk. En zij… zij merkte hem niet eens op. Ze dronk haar wijntje in de kroeg…

Het tabblad 'proza' is van 1 juli t/m 31 augustus vanwege vakantie voor nieuwe inzendingen gesloten. De redacteur van dit tabblad wenst je fijne weken toe!…

Verbluft van mijn voorlopige conclusie dat wat het meest zinloos is door mij als het meest zinvol ervaren wordt, ontkom ook ik niet aan de financiële kwestie. En dus ben ik ondertussen op zoek naar echt werk. Het heeft mij gemaakt tot een ervaren sollicitatiebrievenschrijver, ik rammel ze met het grootste gemak eruit. Ook ben ik tot het inzicht gekomen…

Toen ze twee was, openbaarde het zich. Een transformatie in haar gedrag zodra er visite was. De aparte gloed die over haar gezicht verscheen, de glinstering in haar ogen, de komische gebaren die volgden, alleen maar bedoeld om aandacht te vangen. In de tijd dat ze naar school ging, zakte het weg. Ze werd wat stiller, teruggetrokkener, juist als men…

Groot is de verleiding deze stralende vakantiedag meteen weer op ons strandje neer te ploffen. Maar die boodschappen moeten nu toch echt worden gedaan en bovendien willen we ook wel eens iets van de omgeving zien... Dus stappen we in de auto. We genieten van het Franse heuvellandschap waar onze weg zich doorheen slingert. Achter ons nadert zo…

Ze moesten persé mee, voor thuis in de vijver. Het waren er zeker meer dan honderd. Ze had het uitgeprobeerd, samen met haar campingvriendin. De visjes, met een schepnet gevangen en niet groter dan 2 cm, waren in een emmer rivierwater gezet, in de schaduw van een boom. Na twee dagen leefde alles nog. Een reis van 15 uur moesten ze kunnen overleven…

Naast de categorie werk, die toch enig tastbaar resultaat oplevert, is er het zinloze werk. De verrichting van puur zinloos werk kost vaak blijvend inspanning, het vergt aandacht en geduld over een langere termijn, en is bovendien niet zelden geldverslindend. Het vreemde van dit werk is dat het mij bij uitstek voldoening geeft. Zo is er het scheppend…

Maar er is meer. Om als werk gekwalificeerd te worden moet de bezigheid een accuut probleem oplossen, een vervelende situatie vermijden, of mijn persoonlijk welbevinden langer dan een veelvoud minuten bevorderen. Hieronder vallen de werkzaamheden van huishoudelijke aard en het verzorgen van de aanwezige kinderen, kortom ordeverstorende- en ordenende…

Ik loop door de verlaten stad heen, overal versierde kerstbomen en als ik door de ramen van de huizen kijk zie ik allemaal vrolijk etende mensen met huisdieren. Ik bedenk me opeens dat huisdieren eigenlijk ook bij het gezin horen... Iets waar ik eigenlijk nooit over heb nagedacht. Waarom zou ik ook? Ik leef al jaren op straat, zonder dat er ooit iemand…

Het hoofd licht gebogen, de schouders enigszins samengetrokken loopt de man tegen de wind in langs de huizen. Het is nog vroeg in de ochtend. De meeste mensen slapen nog. Als een koude windvlaag door zijn dikke jack voelbaar is rilt de man even. Het valt niet altijd mee om zo vroeg op pad te zijn. Boven zijn hoofd spelen de wolken tikkertje. Af en toe…

Ik was vroeger een probleem-kind, kon daar niet zo veel aan doen want ik had al vanaf mijn geboorte last van pdd-nos. Ik ging op mijn 12e uit huis en kwam in een instelling in Smilde. Ik kwam op een afdeling met mensen die zichzelf beschadigden, en had het daar erg moeilijk mee. Maar goed, op een avond zat ik nogal slecht in mijn vel en toen ben…

Ik was 23 jaar toen ik op mijzelf ging wonen. Ik had mijn moeder wel eens geholpen met de afwas, maar voor de rest had ik nog nooit een slag gedaan in de huishouding. Ik had nog nooit koffie of thee gezet, kon geen ei bakken, kortom helemaal niks. Evengoed heb ik mij in de loop der jaren redelijk leren redden. Ik ben zogezegd door schade en schande…

Zij keek me aan met een glimlach, zag mijn kinderlijke blijheid. “Goedemorgen,” sprak ze langzaam, met een volle stem, diep en warm, met flarden van gezang van honderden vogeltjes en het klateren van een beek in de kleur van de klank. “Goeiemorgen,” riep ik, springend van opwinding en enthousiasme. Ik wilde haar voelen, wilde haar zachte wind langs…

er was eens een huis Ettol-Rah geheten het was een mooi en groot huis gebouwd door mensen voor mensen gebouwd om in te wonen te leven gelukkig te zijn maar het verging Ettol-Rah zo anders luister maar dan vertel ik je het verhaal van het lege vertrek en het achtergelaten huis Ettol-Rah de dag dat alles begon was voor Ettol-Rah…

Mijn fiets staat nog bij haar, dus moet ik even lopen. Het is niet ver, maar het lijkt eeuwig. Mijn buik doet zeer, heel erg zeer. Zie je me al gaan, met een chagrijnig gezicht en mijn handen op mijn onderbuik? Heel even moet ik stil staan, zo zeer doet het. Voorovergebogen sta ik op straat, wachtend tot de ergste kramp wegzakt, en dan ruik ik ineens…

74 jaar en nog nooit een schoen gepoetst. Verwend? Misschien. Ik weet niet beter. Tot mijn trouwen (in mijn tijd ging je niet zo gauw op kamers) poetste mijn vader alle schoenen van het gezin. Geboren in 1889 was hij zijn tijd ver vooruit en zeer geëmancipeerd. Alleen kenden wij dat woord vroeger niet en daarnaast dacht je daar niet eens aan. Ik…

De heersers van het heelal waren eens op Aarde en daar vernamen zij van het bestaan van mannen. Omdat nergens op hun andere werelden dat soort wezens voorkwamen, wilden ze weten wat die mannen dan wel mochten zijn. Ze vervoegden zich bij de wijze Hulda, die er om bekend stond dat ze alles wist en ze vroegen haar wat een man was. Zij antwoordde: "…