Vanaf de straat zie ik je zitten, glurend achter horizontale strepen op 2 hoog, door sanseveria’s omgeven. Mijn ogen vangen je blik, een lach komt op je gezicht. Voor ik de deur van de galerij bereikt heb, opent je brede lach mijn hart. Jij, boezemvriendin van mijn schone mama. De zondag loopt zo op een mooie manier ten einde. Harde geluiden…

“HELP”…Ik schreeuw al uren de longen uit mijn lijf, maar mijn schreeuw sterft in het donker weg. Mijn keel is schor en mijn tong lijkt wel van leer… Had ik maar wat drank of desnoods water om mijn keel te smeren! Dan zou ik harder kunnen roepen Tranen bevochtigen mijn wangen en mijn kleding. Mijn god wat is het warm hier. Alles kleeft aan mijn lichaam…

Over Ziera mijn rat. Ze sliep bij mij op bed, op mijn schoot en ook wel eens op m’n nek. Het was zo treurig die ene dag in juni. Het was al eerder begonnen. Al zo’n 2 maanden terug, rond half april. Mager werd je ook al at je genoeg. Ik dacht dat je gewoon verkouden was, of een griepje had. Achteraf had ik beter kunnen weten. Misschien…

Al uren loop ik op het strand en kijk ik naar de golven. Ze fascineren mij. Het zand voelt zalig aan mijn blote voeten. Ik voel het tussen mijn tenen glijden. Alleen die schelpen doen zo verdomde pijn... Ze zijn scherp. Het is alsof ze zeggen: "Ik hoor niet hier op het strand. Gooi me terug in de zee waar mijn thuis is", maar het zijn er te veel.…

Jouw nummer uit mijn telefoon gewist, ik heb mij vergist. Gisteren dacht ik nog anders over jou, maar helaas, is het waar, je bent een junk. Vorig jaar om deze tijd was ik bereid om je te helpen, wist ik niet dat je me zo bedonderen zou. Maar nu, nu ik weet dat ik mij vergist heb, wil ik dat niet meer. Ik ga er namelijk zelf aan onderdoor, samen…

Getallen, gebeurtenissen, toevalligheden...of doodgewoon lot. Ik zeg, dat ik er een verband in zie en meteen word ik vreemd aangekeken. Maar vandaag wil ik gewoon zeggen, dat het lot is. Vandaag werd ik steeds geconfronteerd met de getallen 1, 2, 3, 4 en 5, met lot... 23 Euro is de boete die mijn vriend kreeg, omdat hij over het spoor liep, om…

Langzaam loop ik langs het water, het water dat mij roept. Ik loop de steiger op en aan het eind blijf ik staan. Ik moet. Ik kan niet verder. Zo sta ik daar een tijdje, ik kan niet verder. Mijn ogen dwalen af van de einder tot aan mijn spiegelbeeld, ik buk mij om mezelf beter te kunnen bekijken in deze natuurlijke weerkaatsing. Kan ik mijzelf spiegelen…

“Weet je wat jij moet doen?” vroeg hij, me aankijkend met een lichte glimlach om zijn lippen dansend. ”M’n bed inkruipen en pas weer wakker worden als het zomer is?” vroeg ik zielig met een dun stemmetje. Hij schudde zijn hoofd, de glimlach werd iets breder. “Dat is niet wat ik bedoelde.” Het lukte me een paar tranen op te vangen met mijn tong…

Ik leef mijn leven maar pijn heerst over mijn hart...pijn die ik zo makkelijk kan omzetten in liefde.....liefde die ik zo makkelijk kan omzetten in haat.... en uiteindelijk arriveer ik bij de laatste ontwikkeling: van haat naar woede. Woede die zich verspreidt over mijn hele lichaam. Een onbekende woede die me wil laten schreeuwen, die me wil laten…

Eens moest het ervan komen. We wisten het wel. Jarenlang heeft hij ons trouw terzijde gestaan. Nu is het einde in zicht. We hebben gewikt, gewogen en de knoop doorgehakt. Zelden liet hij ons in de steek. Maar toch, stel je voor dat hij dat wél zou gaan doen, kuren zou gaan vertonen… Dat moesten we vóór zijn. En zo besloten we om hém in de steek te…

Toch weet ik mijn plaats als winkeldienaar en waak ik ervoor mijn gasten te laten merken dat hun wereld ongevraagd de mijne binnendringt. Het is gewoon een kwestie van onderscheid aanbrengen tussen opslaan van informatie die van belang is en voor mij bestemd, en als water laten afglijden van woorden die niet van betekenis kunnen zijn voor mij. Het is…

Lieve moeder, Het wordt tijd u weer eens te schrijven. U bent vast erg benieuwd naar hoe alles hier gaat. En naar de bestemming van uw klein kapitaal! Wel, het gaat hier reuzegoed. Juist op tijd voor de feestelijke opening van de ‘Passage Parisien’ hebben we het binnenwerk afgekregen. De muren zijn prachtig geel, licht zoals het advocaatijs waar…

Ik had nooit gedacht dat het mij ooit zou overkomen. Het gebeurde toch, blijven zitten in vier VWO. Ik hoor nog mijn mentor nog zeggen dat we de komende jaren - als het goed is -met elkaar als klas zouden doorbrengen. Het is dus niet goed. ‘Dan kom je wel bij allemaal lekkere wijven’, troost een medeleerling. Ik weet niet goed hoe ik dit moet…

Ze stapt in op de Brink in Zuidlaren. Haar stem is schel en doortrokken van een Oost-Gronings accent als ze om zes strippen, vertrektijden, aankomsttijden en de mening van de chauffeur over het weer vraagt. Tot haar zichtbare opluchting ziet ze twee vage kennissen bij de achterdeur, twee argeloze oudjes die niet kunnen ontsnappen. Meteen steekt ze van…

Er was eens een verliefde Nibbel..... Gimpeltje slenterde door het rusteloze woud. De wind liet bladeren ruisen en de geluiden van verborgen dieren klonken overal, alleen hoorde Gimpeltje het niet. In zijn kleine hoofd klonk alleen maar de stem van Brodeltje, het mooiste wezentje op de hele wereld, hij wist het zeker. Ze heeft de stralendste ogen…

Ik kreeg een mailtje van iemand om voor de vriendschap een bal door te sturen naar 10 mensen en naar de afzender. Ik heb daarop geantwoord: Sorry, maar ik heb je bal lek geprikt...... Echte vriendschap zit niet in het doorgooien van een bal! Een bal gevuld met lucht notabene! Echte vriendschap zit in je hart! En daar zit alles behalve lucht.....…

Slenterend schopte ze met haar kleine voeten tegen de gevallen bladeren. Prinses Goudfontein schudde haar hoofd gelaten. De gouden haren die haar knappe gezichtje omringden dwarrelden weer terug toen ze het hoofd weemoedig boog. Glinsterende tranen zochten hun weg over haar roserode wangen tot ze bleven hangen aan haar pruilende lippen. Het natte…

De redactie van Nederlands.nl ontving van een trouwe bezoekster een aanbieding die we graag doorgeven!…

In het winderige busstation stond ik juist de vertrektijden te bestuderen, toen een vermoeide vrouw mij met een angstige blik vroeg: ‘Deze bus stopt toch in de Bokstraat?’ Het peper-en zoutkleurige haar zat verward om haar hoofd en haar beige wollen jas miste een paar knopen. Gelukkig kon ik haar vertellen, dat het zo was, want ze zag eruit alsof ze…

Aangespoord door hitte en de wil om het lichaam door en goddelijke kracht te laten besprenkelen strompelden de twee mannen door de woestijn. De schaduwen op het zand toonden het zwarte, getormenteerde vlees van de oude man en de jongeling die hem voorging. Zo nu en dan hield de jonge man zijn pas in en informeerde vervolgens met een klein knikje naar…