Papa, waar ben je? Mijn papa? Wie ben je? Je bent als een vreemde voor me. Ik weet niet hoe ik jou moet zien, ik weet niet wie je bent en wat je doet. Lieve pap, vroeger, het was zo van zelfsprekend, wij als gezinnetje, maar ineens moest je weg, de vrijheid in. Je ging wanneer jij het wilde, je kwam thuis wanneer jij het wilde, je liet ons wachten…

Er is altijd een lijn tussen droom en realiteit. Is je realiteit een illusie dan is de lijn hard en een doorbraak doet 'pijn'. Is je realiteit reëel, dan is deze lijn permeabel en vloeit het langzaam door elkaar heen. Je leven kan een droom zijn en je droom je leven. Is je leven een illusie, dan is deze illusie geen leven. Daarom zal…

Ben ik oma geworden? Nee! Is er een kleintje geboren bij familie, vrienden of kennissen? Ook niet. En toch loop ik tussen de babyspullen te snuffelen. Petieterige hemdjes, broekjes, sokjes. Snoezige pakjes. Ik heb er lol in en koop van alles. Ik geef meer uit dan ik eigenlijk van plan was. Ach, wat maakt het ook uit... Voor wie ik dit allemaal dan…

Ik kijk naar je, de tranen lopen over mijn wangen, ik voel aan je gezicht, zo koud maar zo vertrouwd. Gedachten schieten door mijn hoofd, dit is de laatste keer dat ik je zie, de laatste keer dat ik je kan aanraken, de laatste keer, nooit weer zal ik je zien. Levenloos lig je voor me, ik kan het niet bevatten. Lieve opa waarom jij? Waarom laat…

Ze ligt op sterven. Drie jaar darmkanker heeft haar gesloopt. Met make-up was steeds veel te verbloemen tot bepaalde hoogte. Anderen voor de gek houden tegen beter weten in was bijna een dagelijkse bezigheid geworden. Doktoren en verpleegkundigen hebben haar familie afgelopen dinsdag laten weten dat het tij niet meer te keren is. De kleur en…

Jij grote, knappe, mooie, sexy, sterke, onbereikbare vent. Wat ben jij een heerlijke man, wat zie je er heerlijk uit, maar zo onbereikbaar. Onbereikbaar voor mij, of toch niet? Wat ben je ineens gevaarlijk dichtbij. Ga weg, blijf van me af, nee kom bij me, pak me vast, zoen me, bemin me. Doe met mij, wat alleen in dromen mag gebeuren. Ineens ben…

Weifelend sta ik met de vaas oude bloemen in mijn handen. Weggooien? Eigenlijk zijn ze op. O ja, ze staan nog fier overeind. Geen enkele witte bloem heeft zijn kopje laten hangen. Maar de bruine randjes geven aan dat ze aan hun einde zijn. Drie weken lang hebben ze in volle glorie staan schitteren. En telkens als ik ze zag dwaalden mijn gedachten weg…

Ik heb zojuist mijn voordeur geschilderd. Het heeft me moeite gekost maar geen hoofdpijn, nauwelijks een gedachte. Met uiterste concentratie ben ik onbepaalde tijd, zeker langer dan het mij scheen, bezig geweest om alle spijltjes tussen de ruitjes zonder knoeien netjes te schilderen. Wat een genot het wit van de grondverf onder je handen te zien veranderen…

‘Vergeet de juspan niet’, roep ik en passant, als één van mijn zoons staat af te wassen. Geen antwoord. Nee, natuurlijk niet, die heeft weer een walkman op z'n hoofd. Als ik ergens een hekel aan heb, zijn het die dingen wel. Ongezellig. Hoewel, ik moet bekennen dat ze soms best nuttig kunnen zijn. Tijdens lange autoritten bijvoorbeeld. Sprookjesbandjes…

Ik zie je aan komen rijden, o wat heerlijk, ik word al gek als ik je auto zie. Ik stap in… je rijdt meteen weg, kijkt me direct uitdagend aan... We praten over wat onbelangrijke dingen, maar weten allebei wat er komen gaat. Je kijkt me aan zegt hoe gek ik je heb gemaakt, en grijpt opeens… je maakt me gek… je vraagt of ik weet waar we zijn, ik zou het…

Ze stonden samen op het bruggetje, de jongen en het meisje, en als je ze zou zien staan dan zou je denken dat je in een sprookje was beland. De zon scheen nog zwak. Het water kabbelde rustig onder hen door, maar hun was het alsof met wilde golven tegen de oever en tegen de brug aan werd geslagen. Ook de wind die zachtjes blies, stormde om hun heen…

Vanaf de straat zie ik je zitten, glurend achter horizontale strepen op 2 hoog, door sanseveria’s omgeven. Mijn ogen vangen je blik, een lach komt op je gezicht. Voor ik de deur van de galerij bereikt heb, opent je brede lach mijn hart. Jij, boezemvriendin van mijn schone mama. De zondag loopt zo op een mooie manier ten einde. Harde geluiden…

“HELP”…Ik schreeuw al uren de longen uit mijn lijf, maar mijn schreeuw sterft in het donker weg. Mijn keel is schor en mijn tong lijkt wel van leer… Had ik maar wat drank of desnoods water om mijn keel te smeren! Dan zou ik harder kunnen roepen Tranen bevochtigen mijn wangen en mijn kleding. Mijn god wat is het warm hier. Alles kleeft aan mijn lichaam…

Over Ziera mijn rat. Ze sliep bij mij op bed, op mijn schoot en ook wel eens op m’n nek. Het was zo treurig die ene dag in juni. Het was al eerder begonnen. Al zo’n 2 maanden terug, rond half april. Mager werd je ook al at je genoeg. Ik dacht dat je gewoon verkouden was, of een griepje had. Achteraf had ik beter kunnen weten. Misschien…

Al uren loop ik op het strand en kijk ik naar de golven. Ze fascineren mij. Het zand voelt zalig aan mijn blote voeten. Ik voel het tussen mijn tenen glijden. Alleen die schelpen doen zo verdomde pijn... Ze zijn scherp. Het is alsof ze zeggen: "Ik hoor niet hier op het strand. Gooi me terug in de zee waar mijn thuis is", maar het zijn er te veel.…

Jouw nummer uit mijn telefoon gewist, ik heb mij vergist. Gisteren dacht ik nog anders over jou, maar helaas, is het waar, je bent een junk. Vorig jaar om deze tijd was ik bereid om je te helpen, wist ik niet dat je me zo bedonderen zou. Maar nu, nu ik weet dat ik mij vergist heb, wil ik dat niet meer. Ik ga er namelijk zelf aan onderdoor, samen…

Getallen, gebeurtenissen, toevalligheden...of doodgewoon lot. Ik zeg, dat ik er een verband in zie en meteen word ik vreemd aangekeken. Maar vandaag wil ik gewoon zeggen, dat het lot is. Vandaag werd ik steeds geconfronteerd met de getallen 1, 2, 3, 4 en 5, met lot... 23 Euro is de boete die mijn vriend kreeg, omdat hij over het spoor liep, om…

Langzaam loop ik langs het water, het water dat mij roept. Ik loop de steiger op en aan het eind blijf ik staan. Ik moet. Ik kan niet verder. Zo sta ik daar een tijdje, ik kan niet verder. Mijn ogen dwalen af van de einder tot aan mijn spiegelbeeld, ik buk mij om mezelf beter te kunnen bekijken in deze natuurlijke weerkaatsing. Kan ik mijzelf spiegelen…

“Weet je wat jij moet doen?” vroeg hij, me aankijkend met een lichte glimlach om zijn lippen dansend. ”M’n bed inkruipen en pas weer wakker worden als het zomer is?” vroeg ik zielig met een dun stemmetje. Hij schudde zijn hoofd, de glimlach werd iets breder. “Dat is niet wat ik bedoelde.” Het lukte me een paar tranen op te vangen met mijn tong…

Ik leef mijn leven maar pijn heerst over mijn hart...pijn die ik zo makkelijk kan omzetten in liefde.....liefde die ik zo makkelijk kan omzetten in haat.... en uiteindelijk arriveer ik bij de laatste ontwikkeling: van haat naar woede. Woede die zich verspreidt over mijn hele lichaam. Een onbekende woede die me wil laten schreeuwen, die me wil laten…