Ik ben een hond, ik weet niet eens hoe meer hoe oud ik ben, maar neem maar van mij aan, minstens een jaar of tien. En ik heb een leven waarvan ik jaren lang heb gedacht, dat het zo hoorde. Maar daar ben ik sinds een paar jaar anders over gaan denken. Het zit zo: ik woonde met heel veel andere honden op Aruba, da's een eiland, maar dat weet ik…

In huize Oorschot hing een feestelijke sfeer; morgen zou zusje Ilse zeven jaar worden en broer Karel had het al prima voor elkaar: een puppy zou ze krijgen! Aan de ontbijttafel begon hij erover: ‘Hartstikke leuk voor dat kind, komt ze eens buiten de deur.’ ‘Wat bedoel je, wijsneus?’ vroeg pa. ‘Dat ze de godganselijke dag zit te lezen, straks moet…

Ik ben nog verschillende keren terug gegaan naar de plek waar ik je toen zag. Het is langs de route die ik dagelijks rij en het was echt een stuk dat je met gemak in-the-middle-of nowhere zou kunnen noemen. Je liep langs de kant van de weg en ik dacht: “Jeetje wat is die klein!”. Nou weet ik het niet precies, maar ik schatte je zo’n tien weken oud…

In de plaats waar ik woon hebben we een Boulevard, een hele lange Boulevard. Nou en? zult U zeggen, dat hebben wel meer plaatsen. Maar met de Boulevard in de plaats waar ik woon is iets bijzonders aan de hand. Op zich is het best wel een mooie Boulevard, maar het bijzondere is dat zodra er ook maar één zonnestraaltje door het wolkendek heen breekt…

Na Karins scheiding ontvluchtte zij haar huis steeds vaker. Doelloos lange wandelingen maakte ze. Vol schaamte, angst en een onbestemd gevoel nagezeten te worden. Geobserveerd. Bekeken. Niet alleen in huis. Zou Peter… zoiets hoorde je wel vaker, dat een uit huis gezette vent wraak ging nemen, zou Peter hier ergens… Schichtig keek ze om zich heen.…

Het is één minuut voor twaalf. De buschauffeur maakt juist aanstalten om te vertrekken als er twee oudere vrouwen komen aangekuierd. De deuren van de bus gaan weer open. Ik zie de buschauffeur beleefd knikken naar de twee dames op leeftijd, die nu op tien meter genaderd zijn. Dan keert één vrouw zich opeens om en zegt iets tegen de ander. Ze blijft…

Maar al te vaak volgen geesteskinderen niet de weg die jij voor hen hebt uitgedacht. Neem nu de heer Bartels. De geslaagde zakenman die alles heeft, tot en met een vette pens. Wat hij echter níet heeft, is dat gedweeë, voegzame, frêle vrouwtje dat hij zo graag naast zich in bed wil hebben. Op dit moment tikt hij dringend op de poort naar mijn fantasie…

Kom eens even hier? Pak mijn hand eens? Hou je stevig vast! Ik neem je ergens mee naar toe, naar een plek die ik je wil laten zien. Het is een plek, niet zo ver hier vandaan, en de reis duurt ook niet lang. Je moet je nu heel stevig vast houden aan mij, en zorgen dat je voeten stevig op de grond staan. Kijk nu naar mij, kijk naar mijn ogen…

Het regent buiten. Monica zit op de zacht lederen driezitsbank die voor het raam staat. In haar hand houdt ze een witte katoenen zakdoek vol met vochtvlekken. Haar betraande gezicht ziet rood. Verslagen kijkt ze naar Ophrah Winfrey op de ultraplatte breedbeeld tv aan de wit witgestuukte muur. Haar nieuwe Baby Benz, waarmee ze zojuist de kinderen naar…

Een waar gebeurd verhaal, een tikje overdreven en vol herhalingen. Benno had het enorm naar zijn zin. Met zijn vrienden bracht hij de avond in een kroeg door waar een diskjockey zijn favoriete muziek draaide. Het laatste drankje hem door een vreemde vent aangeboden, liet hij zich niettemin geweldig goed smaken. In het begin had hij niets…

Zij lag nog te slapen in het bed waar hij een uur eerder uit gekropen was. Hij zat op de bank met haar kat op schoot en met koffie en een asbak binnen handbereik. Ineens zag hij weer voor zich hoe ze gisteren voor hem stond. Een ogenblik verder waren er een aantal woorden gekoppeld aan dit beeld en besloot hij de warme bank in te ruilen voor de lege…

Dit verhaal is van toepassing op vrijwel alle voetbalkantines die Nederland rijk is. Helaas rijk is, moet ik zeggen, want het wordt een droevig verhaal. Niet alleen droevig eigenlijk, maar ook smerig ... vooral smerig zelfs. Heeft u geen sterke maag, of heeft u geen handig kotszakje of emmertje in de buurt, dan raad ik u aan om nu te stoppen met lezen…

Wel eens een mozaïek van bekende omvang, vorm en stukjes tot in details na vele jaren weer eens teruggezien? Zelfs als je weet dat het, na een grondige restauratie, met behoud van vorm en veel oude stukjes een totaal andere uitstraling heeft gekregen, is het weerzien ervan ronduit teleurstellend. Het voelt alsof er een schakel uit een ketting is zoekgeraakt…

Velma, Vladimir en ik,… Wij waren weer met zijn drieën. Als vanouds. De stormen waren geweken. Het zachte lenteweer veegde onze vermoeide harten schoon. En we lachten weer. Voor het eerst na lange tijd. Velma met haar rode haren nog het hardst. Ze danste gracieus op haar tenen, haar gebloemde rok sierde golvend om haar heen. Alles bewoog, rinkelde…

Slapen is er vannacht niet bij, altijd worden de dingen ’s nachts uitvergroot. En als dat nou nog grappig-spannende, misschien lieve of zelfs hilarische dingen waren… maar nee. Onuitsprekelijk ergerlijk, haar hele vrije middag had ze erachter heen gezeten. Achter adressen waar haar vriendin eventueel zou kunnen ontwennen. Van de drank af zou kunnen…

Ik lig hier met een onbestemd verdrietig gevoel en heb net als jij moeten leren glimlachen terwijl mijn hart huilt. Je kunt dit echter niet altijd laten zien want hoe begripsvol onze omgeving ook mag zijn, ze zullen het nooit helemaal kunnen begrijpen omdat ze het zelf niet ervaren. Misschien zullen ook wij hen niet altijd even goed kunnen begrijpen…

Op mijn bureau ligt een interviewverzoek. Ze weten het: ik zeg nooit nee. Jan Marijnissen wel, onlangs zelfs op het laatste nippertje. Foutje, Jan. Je hebt de ideale gelegenheid laten lopen om te laten zien dat je een kerel bent. Zeg nooit een interview op het laatste moment af, maar pák die kans! Website radiofreak.nl meldt dat Jan Marijnissen…

Lang zal ze leven, lang zal ze leven in de gloria, klonk het in koor. Het vrolijke kindergezang galmde door het hele huis. MH was jarig en dat moest gevierd worden. We zaten aan de grote tafel in de kelder, die voor de gelegenheid mooi versierd was. Aan haar stoel hingen gekleurde ballonnen en van muur tot muur had ik de vorige avond slingers opgehangen…

Wist ik het maar. Wie ben ik, dat ik denk dat ik weet. Wie ben ik, dat ik mij verbeeld dat ik kennis heb. Wie ben ik, dat ik vermoed dat ik kennis heb. Wie ben ik, dat ik verwacht dat ik ooit eens de ultieme kennis zal verwerven. Wat weet ik dan? Er zal altijd iets zijn dat verder gaat dan wat ik al weet. Hoever gaat de menselijke geest, lieve…

De laatste jaren geen spectaculaire dingen meegemaakt, stel ik een beetje verontrust vast. Ik vraag het me af terwijl ik besluit toch maar een begin te maken. Maar waaraan? Er moet toch iets zijn dat me bezighoudt en dat ik wil beschrijven? Een onderwerp dat me doet overlopen van enthousiasme? Gretigheid die zich dan vanzelf vertaatd in mooie volzinnen…