Doodmoe en intens verdrietig reed ze van haar werk terug naar huis. Haar werk zat erop en zo ook haar aardse leven, dat had ze die nacht besloten. In de ene zak van haar overjas zaten de pillen die ze had verzameld en in de andere de brief voor haar man. Ze zette de auto op de oprit en ging naar binnen waar zoals altijd haar kinderen op haar wachtten…

Als een onhandige eend, naar de speelse miljonairsattraktie van het koele water. Al die kaarsen waren net stijve pikken en ik had het liefste zo'n vette waskaars zacht op en neer in jouw venusgrot laten glijden. Er was een kamer, daar was het zo heet, dat het 'de couveuse' werd genoemd, een benaming die zeer terecht was, wel, je voorvoelt mijn…

'Hé, daar staat een ambulance.’ ‘Ja.’ ‘Dat is toch bij tante Annie voor de deur. Die op de derde etage woont?’ ‘Ja.’ ‘Is ze ziek?’ ‘Nee.’ ‘Daar ligt iemand op straat.’ ‘Ja.’ ‘Met een TV in zijn armen.’ ‘Ja.’ ‘Dat is toch Ome Jan?’ ‘Ja.’ ‘Waar is Tante Annie dan.’ ‘Die kijkt bij de buren.’…

De conducteur stapte uit op station Hilversum. Hij hield het perron in de gaten. Geen beweging meer bij de deuren, op de klok letten, sleutel omdraaien en op naar het volgende station. Vaste prik. De conducteur stapte half naar binnen, met één been op de treeplank. Hij keek langs de trein, even aarzelde hij. Afscheidsritueel. De ‘doeis’ en ‘daags’ zijn…

Een groeiend gevoel van onbehagen kreeg eindelijk een gezicht. Er zat hem al lang iets dwars, zonder dat hij er de vinger op kon leggen. Nu maakte het zich kenbaar. Gebrek aan frisse lucht. Er hing hier zo'n wij-gevoel. Een veilig besloten wereldje, waarin meningen en waarheden vastlagen. Wij, en daarbuiten zij, die niet wisten en niet zagen. Clichés…

Het stof dwarrelt in de laatste zonnestralen over de markt. Van de wandelaars is alleen het profiel te zien, de details laten zich raden. Op de kunstijsbaan leert een vader zijn zoontje schaatsen, beiden hebben een Unox muts op, die van vorig jaar. Het stadhuis steekt hoog boven de winkels uit. Schrille neon reclames doen een poging belangrijk te zijn…

Maar vergeet niet dat ik meer dan genoeg gestraft ben voor mijn onzuivere daden, dat Magere Hein al lelijke striemen maakte op mijn door sperma kleverig geworden onderlichaam. De schaarse beelden die ik van jou heb opgevangen en ingezogen als een heilzaam elixer, waren zeker al teveel om mij gierend gek van geilheid te maken. Dat ik waarschijnlijk een…

Ziezo, ik ben gescand, mijn streepjescode werd vanochtend ingelezen in de kliniek van Ronse. Het vermoeden bestaat (ik voél het) dat ik weer met nierstenen zit. Dat is een oud zeer. Ik werd geboren met een afwijking die gelukkig voor mij pas werd vastgesteld toen ik al uit garantie was. Terugdragen naar de ooievaar was er voor mijn ouders niet meer…

Van PloegZendow zijn ze er. Een bus, misschien wel twee hebben ze uitgebraakt. Er zitten een paar flinke talentjes tussen. Met hun kattenruggen diepgebogen maken ze de binnenbaan onveilig. En de rest blokkeert de ruimte ernaast. Je kan geen fatsoenlijk baantje rijden. Want die uit Alphen aan de Rijn zijn er ook. Ze hebben er niet eens een natuurijsbaan…

Opgedragen aan een rare seksueel-gefrustreerde discipel van Jezus, die van 1984 tot 1986 in mij ronddoolde. "Omdat de pijn ondraaglijk is wanneer de liefde in je zwijgt." Anna Achmatova. Lieve onbekende, ik schrijf je deze brief vanuit mijn kloostercel, in de eenzame tijden na de completen, uit het land van de eeuwige raadselen. Ik had…

De familie Norderborg bezit sinds mensenheugenis het landgoed Norderborg. Het is door hun voorouders gebouwd in de zestiende eeuw en men zegt dat Willem van Oranje er incognito heeft gelogeerd. Meerdere malen is het gerenoveerd en technische voorzieningen als elektriciteit, gas en verwarming zijn met de tijd meegegaan. De familie heeft van oudsher een…

"Scribo, ergo sum", waren de woorden die in hem klonken, "ik schrijf, dus ik besta." Een eigenaardig bestaan was dat trouwens, want toen hij wakker werd uit zijn gepeins, zag hij een onafzienbare, donkere oceaan voor zich. Bulderende, donkergrijze en zwarte golven met witte schuimkoppen strekten zich voor hem uit tot aan de horizon. Hij stond op…

"Mam! Kimberly heeft m’n roze nagellak weer gejat!” Een boze tiener van hoogstens zestien met lichtblond haar en een half opgemaakt gezicht stormde kwaad de trap af met een schreeuwend meisje achter zich aan. “Niet waar, iemand heeft hem op mijn nachtkastje gezet,” gilde het meisje met de bruine krullen dat achter de tiener aanliep. “Ik wed dat…

’Zo ongeveer gaat het dus met mij’. Pieter zucht eens diep, zet zijn ellebogen op tafel, brengt zijn handen naar zijn hoofd en staart naar zijn bord pasta. Ilse heeft het met hem te doen. Ze kijkt even om zich heen en buigt zich dan vertrouwelijk naar hem over. ’Weet je, zegt ze, een relatie bestaat uit fases. Het begint met het paradijs en…

Naast wereldberoemde verhalen zoals ‘de vliegende Hollander’ bestaan er minder bekende plaatselijke verhalen. Dit verhaal speelt zich af in Parijs tijdens de Franse revolutie. Als kind geloof je alles en vroeger waren ook volwassenen goedgelovig omdat men geen kennis had om de verhalen te weerleggen. Het werkt tot op de dag van vandaag, je kan de…

De urn met daarin de as van buurman Claude is bijgezet in de familietombe op het kleine kerkhof van Beauregard. Vergezeld door zijn naaste familie en zijn oude strijdmakkers die de vier vaandels dragen. Gaby, die het kerkje verzorgt, spreekt een afscheidswoord waarin hij Claude schetst als iemand die de nabestaanden niet treurig wil zien. Ondanks…

Ik moet je heel even en ook heel fijntjes je opensnijden. Ja met een aardappelmesje en met een prikkertje,ha,ha,ha! Kijk lieve patiënt naar onze azuurblauwe mondkappen! Wij professor Koppensneller en professor Hamertje tik gaan even je borstkas openen. Duurt maar eventjes hoor! Maar nee zei ik. Ik wil en durf dat niet te ondergaan. Ook niet…

Joop een lange man van middelbare leeftijd fietst regelmatig langs ons huis naar z’n stukje grond waarop een oude caravan staat en waar hij een tuin heeft aangelegd. Volgens de dorpelingen heeft de man in de gevangenis gezeten voor moord. M’n nieuwsgierigheid is groter dan m’n weerstand en ik zoek hem op. Het is verrassend te merken dat hij het fijn…

Een maandagmorgen in de zomer omstreeks 9.30 uur in een dorpje in het Vlaamse Land waar de tijd van toen was blijven stilstaan. Het marktplein liep stilaan vol op de wekelijkse marktdag dat zich onder en rond de eeuwenoude linde had opgesteld. De zon scheen vrolijk op het gelaat van de kijkers en de kopers. De kramen bulkten uit van de vele koopwaar…

Zaterdagochtend. In gedachten verzonken liep ik over de markt. Zou ik nu sla gaan eten of toch worteltjes? Aldus dubbend botste ik tegen iemand op. Het was een kleine, gezette vrouw met een vriendelijk gezicht. Ze lachte naar me. “Sorry, mevrouw”, verontschuldigde ik me, “ik had u niet gezien.” De vrouw glimlachte nog altijd en zei: “Geeft niks…