Wandelend op de Croeselaan beeindigt mijn verloofde in enkele woorden onze relatie; ze zegt dat ze al enige tijd twijfelt en dat was dat, ze gaat de hoek om en verdwijnt uit mijn leven. M’n vriend Floris zit tegen over mij en krijgt m’n emoties over zich heen en moppert: wat een egoïstisch wijf om zich er na twee jaar met een paar woorden van af te…

Al dertig jaar lang zoekt Jack - zwarte schaap van de familie die wel eens wat zou laten zien - in de outback van Australië naar goud. Hij leeft langs een ondiepe rivier en zeeft goudkorrels uit rivierslib. De opbrengst is voldoende voor de allereerste levensbehoeften; hij mag niet ziek worden maar daar denkt hij niet aan. Leven in de ingewanden…

‘Dag Henri’, zegt een stem die overal vandaan komt. ‘Dag’, zeg ik reflexmatig, zonder iemand te zien. ‘Noem mij Gaby’, zegt de stem, ‘ik ben Gods boodschapper’. Het duurt even voordat ik, van verwondering bekomen, functioneer. ‘Gods boodschapper?’, herhaal ik, ‘kom ik dan toch te weten wie god is: de mensengod van de kerk of de neutrale GOD(Grote…

(voor Arnon Grunberg) Onder zijn chaotische krullenbol gaapt het parelende fakirbrein, besmeurd met venijnige Woody Allen-saus, wit bepoederd als een verwijfde edelman uit de pruikentijd. In zijn kristalheldere onderbewuste kruipen de wijze cobra's van de kabbala, al doen zijn geschriften het tegendeel vermoeden, camouflagetechnieken zijn hem…

Door teruglopend kerkbezoek is het dorp te klein geworden voor een eigen priester. God stuurt priester William Brillemans elke zondagmorgen uit de stad naar het dorp. Zijn bijnaam ‘De grote zalver’ heeft William volgens de koster van de dorpskerk verdiend omdat ouderen met pijnlijke gewrichten bijna pijnloos door de knieën gaan bij het bidden, wat een…

De chemie raakt uitgewerkt, vuur van de passie dooft en liefde gaat over in vriendschap of partners groeien uit elkaar en leven in ergste geval in staat van oorlog; ik zag het zo menigmaal. Hij kijkt naar de vrouw met wie hij ooit gepassioneerd de liefde bedreef; hij verdraagt haar aanwezigheid nauwelijks. Ze organiseert zijn leven, is zijn dwangbuis…

'You are not what you look like'. Jamie McKendrick. We waren allen op vitale punten, met kostbaarheden volgestouwd, gebroken in onze bovenkamers. We dachten dat alles verloren was, maar in onze bollen groeide de Hemel die Jezus bedoelde. De schadelijke erfenissen gaven we zoveel kopstoten, dat ze op tilt sloegen. In onze armen sliepen de steekgrage…

Op zijn bureau staat een ouderwetse schemerlamp met perkamenten kap, die niet past bij het moderne interieur. Als hij weggeroepen wordt en ik tijdens zijn korte afwezigheid door het kantoor loop, valt mijn oog op een tomaatkleurig nummer aan de achterkant van de kap die mij doet denken aan een nummer dat in de huid getatoeëerd werd van concentratiekamp-gevangenen…

"Hoelang fotografeer jij al,?" vraagt Peter, een kennis van me. Hij overhandigt mij een stapeltje foto's dat hij net bekeken heeft, "dat heb je zeker al meer gedaan? Misschien toen je voor de krant werkte?" "Nee, toen schreef ik alleen," antwoord ik. Ik ben een beetje verrast door zijn compliment. Sins maart 2009 heb ik een nieuwe hobby…

(voor August Willemsen) Jij keek schuin achterom, tijdens Poetry International, een schichtig hert in angst voor naderende roofdieren. Op de dauwwebben in je omheiningen van heesters gooiden de elven met speren, boosaardige trampolinespringers. De zaal zat vol, wachtend op de succesvolle vertaler, die heen en weer geschud door tussen angst en verplichting…

Zondag. Zonnebloemstraat in Hillegersberg, stadsdeel van Rotterdam. We zijn bij opa en oma, jaren '50 vorige eeuw. Veel ooms en tantes, neefjes en nichtjes wonen er in de buurt. Wij niet. Elke zondag gaan we vroeg uit Leiden met de tram naar Voorburg. Van daar nemen we de trein naar Rotterdam, het 'Hofpleinlijntje'. In Hillegersberg stappen…

Anneke laat haar vakantiefoto's zien. Dat gaat natuurlijk digitaal. Ze heeft haar fototoestel aangesloten aan mijn tv, waarna we 378 kiekjes te zien krijgen. Voor een selectie is nog geen tijd. Die tijd zal wel nooit komen. Over een paar jaar wordt het gissen naar wat en wanneer. Zijn de foto's misschien in de war geraakt met die uit 2008 of 2007.…

Roger heeft een duif gered. De duif lag voor de kerkdeur in Villeréal. Uit het nest gevallen. Een neef had hem opgeraapt en naar zijn oom, onze buurman, gebracht. Roger was net aan zijn tweede heup geopereerd. Hij had alle tijd. Ik klim de lange trap op naar de woonetage van Roger en Rolande. De rode wijnjerrycans met afgesneden bovenkant…

(voor Marcel Möring) De dampende zaal zat barstensvol heimelijke aanbidsters, die geoorloofd vreemdgaan, terwijl hun mannen of thuis met sloten bier naar een oorlogsfilm kijken of naast hun bevallige lichamen (die geil om zichzelf heen roteren, aarzelend) zitten om de boel te temmen en soms wat oogluikend toelaten, wanneer een grap van de schrijver…

Een pop, voorstellend een heks op een bezemsteel gekleed in het zwart met lange kromme neus en wapperende zwarte haren, hangt in m’n werkkamer. Het is een souvenir uit het veen in mijn geboortestreek, waar m’n grootouders ‘de witte wieven’ zagen zweven boven drassig veenland. Niemand waagde zich in het veen of je moest een goede reden hebben, zoals…

Cavaleristen van het Franse leger van voor WO1 legden paardenzadels op vochtige plaatsen, want uit ervaring bleek dat daardoor ontstekingen van de paardenrug onder het zadel werden geremd. De jonge legerarts Duchien onderzocht het fenomeen en ontdekte dat bepaalde schimmels werkten als ontstekingsremmers, door de bacteriën die de ontsteking veroorzaakten…

'De man is dood, U hebt hem doodgeslagen verdachte, er zijn meerdere ooggetuigen'. 'Welnee, meneer de rechter, hij is gewoon omgewaaid toen ik met m’n armen zwaaide en hij is buiten mijn schuld op z’n hoofd gevallen. "Het is m’n geloof, het staat in onze heilige boeken, die zo oud zijn als de mens, iemand van een ander geloof edelachtbare, zien…

(voor Jan-Jacob Slauerhoff, bij de tentoonstelling 'Dichter op zee', Scheepvaartmuseum, Amsterdam) Nauwelijks versleten lag hij daar als een dromende poes onbeweeglijk op een dak, oranje van de abrikozen, afgesloten van de woelige wereld, niet om aan te raken, laat staan aan te passen, trouwens, hij was me toch te groot geweest, ik was erin verzopen…

Het begint laat in het jaar te worden. Je merkt het als je op een terrasje zit. Wat een week geleden nog een sterke zon was lijkt nu op een gloeilampje. Je moet heel dichtbij komen om je er nog aan te warmen. Mannen moeten even wachten tot jurkjes de dag weer opvrolijken. De herfst dringt zich op. Ik hou van de herfst. Herfst brengt goede gesprekken…

Janneke – intelligent en charmant - was mijn lagereschoolliefde. Ze had iets wat ik nu sensueel noem; dat begrip en gevoel kennen we niet op die leeftijd. Ze was populair en flirtte met anderen, dan wendde ik m`n blik af om m`n gevoelens te sparen, trok mij terug achter een schild zo dik als een sluisdeur. Op een dag kwam ze naar me toe met een kleine…