start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Archief:

Categorieën:

actualiteit (515)
adel (4)
afscheid (27)
algemeen (72)
bedankt (21)
biologie (12)
dieren (53)
discriminatie (25)
drank (12)
economie (40)
eenzaamheid (16)
emoties (34)
erotiek (4)
ex-liefde (2)
familie (29)
feest (21)
film (20)
filosofie (51)
fotografie (9)
geboorte (6)
geld (40)
geschiedenis (19)
geweld (23)
haiku (1)
heelal (8)
hobby (6)
humor (38)
huwelijk (9)
idool (11)
individu (26)
internet (19)
jaargetijden (26)
kerstmis (14)
kinderen (30)
koningshuis (32)
kunst (28)
landschap (7)
lichaam (36)
liefde (28)
lightverse (1)
literatuur (47)
maatschappij (310)
mannen (12)
milieu (34)
misdaad (29)
moederdag (1)
moraal (46)
muziek (63)
natuur (33)
oorlog (52)
ouderen (5)
ouders (15)
overig (33)
overlijden (37)
partner (5)
pesten (11)
planten (6)
poesiealbum (3)
politiek (273)
psychologie (34)
rampen (22)
reizen (59)
religie (34)
schilderkunst (6)
school (29)
sinterklaas (12)
sms (5)
songtekst (2)
spijt (11)
sport (104)
sterkte (12)
taal (54)
tijd (34)
toneel (10)
vaderdag (3)
vakantie (52)
valentijn (3)
verdriet (9)
verhuizen (6)
verjaardag (9)
verkeer (39)
voedsel (24)
vriendschap (12)
vrijheid (27)
vrouwen (34)
welzijn (50)
wereld (36)
werk (44)
wetenschap (27)
woede (22)
woonoord (19)
ziekte (35)

tabblad: dagcolumn

< vorige | alles | volgende >

dagcolumn (nr. 3140):

De dikke van Dalen

Met trillende knieën bestijg ik de steile ijzeren trap naar de 3 meter plank. De treden zijn koud en spiegelglad. Angstvallig houd ik me met twee handen vast aan de leuning, mijn blik strak gericht op iedere volgende stap. Maar het gaat te langzaam. Achter me dringen mijn klasgenoten op en ik wordt hard in mijn rug geduwd. Met moeite bewaar ik mijn evenwicht.
‘Hou je handen thuis LUL!’, schreeuw ik in paniek.
‘Wie zei dat!’ , een diepe brul van boven, 6 treden nog.
Het pafferige gezicht van de dikke van Dalen, zwemleraar van onze school verschijnt boven me op het plateau.
‘Hij Meester, klinkt het uit meerdere kelen achter me.
‘Hier jij, ik zal je helpen.’
Een bleke arm, bedekt met rossig haar wordt naar me uitgestoken. Van Dalen, in knellend hagelwit, gaat op zijn hurken en moet zich strekken om me te bereiken. Dan word ik losgerukt uit mijn veilige houvast. Met een zwaai en een vloek beland ik naast hem op de ijzeren plaat. Een steek schiet door mijn schouder. Uit mijn ooghoek zie ik de vaalgroene plank, ‘de hoge’.

Er zijn weer Europese kampioenschappen en wereldkampioenschappen in zo’n beetje elke discipline die er bestaat. We hebben blijkbaar nog niet genoeg sport voor onze kiezen gehad deze zomer. Meer nationale trots, meer gouden en vooral Nederlandse plakken.
Het kan niet op.
Ik zap en val binnen bij de schoonspringsters. De toren is 10 meter hoog, de sprongen gehoekt, geschroefd dan wel gesaltood. En ik ben ineens terug in de zweminrichting aan de Mauritskade. 10 jaar en ik heb sinds een week mijn A diploma.

‘JIJ!’, beveelt de dikke, ‘springen’!
Ik kijk over de zijkant van de drie meterplank naar beneden.
Hoogtevrees trekt alle energie uit je onderlichaam en alle speeksel uit je mond.
‘Vooruit’!
Achter me verzamelen zich steeds meer bibberende sensatiebeluste koppen.
‘NU!’ Ik betreed de plank en loop voorzichtig naar voren. Hoe meer ik vorder hoe meer de plank onder me beweegt. Iedere stap een hardere zwiep. Op een meter voor het einde wordt het me teveel en ik ga zitten, mijn handen klemmen zich om de zijranden van de duikplank.
“DAT zullen we meemaken’, hoor ik achter me.
De plank gaat ineens hevig tekeer onder driftige passen. Een zwaar ademend lijf tegen mijn rug. Sterke vingers die mijn handen lostrekken.

( Dan draai ik me plotseling om en verdwijnt mijn vuist met kracht in het gezicht van mijn beul. Hij wankelt en stort met een schreeuw zijwaarts van de drie meterplank. Bij het neerkomen raakt zijn hoofd met een doffe bons de geglazuurde tegelrand van het bad. Als een vette witte vis drijft het lichaam van de dikke van Dalen met zijn gezicht naar beneden in het rood kleurende water. Er wordt gegild.)

De spanning van het wateroppervlak kan aanvoelen als beton, hoe hoger je valt hoe harder de klap. Ik kom op mijn rug in het water, vergeet iedere slag die ik geleerd heb en bereik op z’n hondjes de kant.

Jaren later hoor ik dat de dikke jong is overleden

Schrijver: Trawant, 14-08-2018



Geplaatst in de categorie: actualiteit

Deze inzending is 109 keer bekeken

5/5 sterren met 1 stemmen.



Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:Trawant
Datum:19-08-2018
Bericht:Dank Ton! Haast teveel eer. Maar het gaat erin als Gods woord in een ouderling..;-))

Naam:Ton Hettema
Datum:19-08-2018
Bericht:Wat een prachtige anekdote!
En wat een smakelijke truc om alle verwachtingen van de woordenboekfetisjisten nat te laten gaan. Je geestrijk capriolende vertelsels zijn als een verfrissende duik in de badkuip der letteren..


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)