start toeval vragen forum links zoek contact gastenboek inhoud

Archief:

Categorieën:

actualiteit (504)
adel (4)
afscheid (27)
algemeen (72)
bedankt (21)
biologie (12)
dieren (51)
discriminatie (25)
drank (12)
economie (40)
eenzaamheid (16)
emoties (34)
erotiek (4)
ex-liefde (2)
familie (29)
feest (21)
film (20)
filosofie (50)
fotografie (9)
geboorte (6)
geld (40)
geschiedenis (17)
geweld (23)
haiku (1)
heelal (8)
hobby (6)
humor (38)
huwelijk (9)
idool (10)
individu (26)
internet (18)
jaargetijden (26)
kerstmis (14)
kinderen (30)
koningshuis (32)
kunst (28)
landschap (7)
lichaam (35)
liefde (28)
lightverse (1)
literatuur (45)
maatschappij (308)
mannen (12)
milieu (34)
misdaad (29)
moederdag (1)
moraal (46)
muziek (62)
natuur (33)
oorlog (51)
ouderen (5)
ouders (15)
overig (33)
overlijden (37)
partner (5)
pesten (11)
planten (6)
poesiealbum (3)
politiek (266)
psychologie (30)
rampen (22)
reizen (57)
religie (33)
schilderkunst (6)
school (29)
sinterklaas (12)
sms (5)
songtekst (2)
spijt (11)
sport (104)
sterkte (12)
taal (54)
tijd (34)
toneel (10)
vaderdag (3)
vakantie (52)
valentijn (3)
verdriet (10)
verhuizen (6)
verjaardag (9)
verkeer (39)
voedsel (24)
vriendschap (12)
vrijheid (27)
vrouwen (34)
welzijn (47)
wereld (34)
werk (44)
wetenschap (27)
woede (22)
woonoord (19)
ziekte (35)

tabblad: dagcolumn

< vorige | alles | volgende >

dagcolumn (nr. 2336):

Fragiel

Gisteravond op een haar na platgereden.

Middernacht, regen, vrijdag op zaterdag.

Op de Oudenoord, toen we uit de Adelaar
straat linksaf wilden slaan.
Kaatstraat heet dat stukje vanaf de brug.
Ik reed.
Ons licht sprong op groen.
Schakelen.
Optrekken.
Mijn linkerooghoek zag iets.
Mijn voet sprong op de rem, meteen.

Een giftig blauw projectiel floot langs.

Van links naar rechts. Een flits.
Een dodelijke duizend kilo, geladen met twee(?)
lichamen.
Wij met ons drieën. Ik was morsdood geweest.
Platgeplet tegen m'n rechterbuurvrouw.
Zij ook pulp.
Achterin? Wie weet?

Het is niet doorgegaan.
We zijn niet doodgegaan.
Er is niets gebeurd.
Niets aan de hand. Allemaal gezond.
Niet eens ons doodgeschrokken.
Beschermengel bediende m'n voet.
Bediende m'n ooghoek.
Geen shock, geen emoties, geen opwinding.
'n Beetje verbazing.
Of eerder reflectie.
Ook geen kwaadheid of verwijt.
Wonderlijk sereen...

Waarmee waren die dolle gassies gevuld?
Welke systemen waren geblokkeerd of beneveld?
Wat ging er in hen om?
En wat niet dat wel had gemoeten?

En hoe kwam m'n voet zo snel op die rempedaal?
En hoe vaak gebeurt dat, zo'n bijna-ramp?

Het deed me beseffen waar Sting over zingt:

On and on the rain will fall
Like tears from a star
Like tears from a star
On and on the rain will say
How fragile we are
How fragile we are

(https://www.youtube.com/watch?feature=player_detailpage&v=C3eD3HmFLmM)

Of waar onze, pas overleden reuzenvriend
van zachtheid over schrijft
Leo, Vrome Man (vroom: sterk, dapper, koen)
in zijn gedicht MENS

Mens is een zachte machine,
een buigbaar zuiltje met gaatjes,
propvol tengere draadjes
en slangetjes ....

Hoera we leven nog.
En het regent nog.
En we zijn gelukkig waterdicht.

Op de hoek van de Plompetorengracht
met de Molenstraat ligt tussen de
straatstenen een klein tegeltje met
de volgende inscriptie
(zie fotootje)

Schrijver: Ton Hettema, 21-02-2015



Geplaatst in de categorie: verkeer

Deze inzending is 143 keer bekeken

4/5 sterren met 7 stemmen.



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:Marja Raadt
Datum:21-02-2015
Bericht:Gelukkig hoor je niet bij de dodenlijst, Ton.
Zie: m.spitsnieuws.nl/binnenland/2015/02/terror-nacht-nederlandse-wegen-7-doden

Indrukwekkend beschreven.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)